Küçük kasabanın taş sokakları, sonbahar rüzgarıyla savrulan sarı yapraklarla kaplıydı. Defne, her sabah olduğu gibi okulun yolunu yürüyor, ayak seslerinin arnavut kaldırımlarında yankılanmasını dinliyordu. Ancak bu ses, içindeki yalnızlık hissini bastırmaya yetmiyordu.
Defne, kasabaya sadece birkaç ay önce taşınmıştı. Büyük şehrin gürültüsünden uzaklaşmak zorunda kalan ailesi için bu yer huzurlu bir sığınaktı; fakat Defne için adeta görünmez bir duvarla çevrili bir kafesti. Konuştuğu Türkçe, kasabanın yerlileri için yabancı bir ezgi gibiydi. Şive farkları, kelime seçimleri ve hatta içten gülümsemesi bile başlangıçta onlar için bir mesafe sebebi olmuştu. Zamanla bu mesafe, adı konulmamış bir dışlanmaya dönüştü.
Tenefüs zili çaldığında herkes gruplar halinde neşeyle bahçeye çıkarken, Defne hep aynı köşeyi seçerdi: Eski çınarın altındaki ahşap bank. Kitabını açar, satırların arasında kaybolmaya çalışırdı. Fakat etrafındaki fısıltıları, alaycı bakışları ve kendisinden uzaklaşan adımları duymamak elde değildi. "Bizden değil," der gibi bakardı gözler. Oysa dili aynıydı, kalbi aynı heyecanlarla atıyordu; ama sadece biraz farklı bir tonla konuşuyordu.
Bir gün, edebiyat öğretmeni sınıfa heyecanlı bir haberle geldi: "Geleneksel Yıl Sonu Hikaye Yarışması başlıyor. Bu yılın teması: Kökler ve Yollar."
Defne için bu yarışma bir meydan okuma değil, içindekileri dışarı akıtmanın tek yoluydu. Günler boyunca gece lambasının altında, kelimelerle dertleşti. Kendi hikayesini yazdı; yabancı hissedilen bir yerde kök salma çabasını, kelimelerin insanları ayırmak yerine nasıl birleştirebileceğini anlattı. Yazarken gözyaşları kağıda damladı, ama her damla içindeki yükü hafifletti.
Yarışma sonuçları açıklandığında........