Yağmur hiç dinmemişti.
Koşmaya başladım.
Nereye gittiğimi bilmiyordum. Tek bildiğim şey, biraz önce adımı söyleyen kişinin üç yıl önce öldüğüydü.
Telefonum yeniden titredi.
Bilinmeyen Numara
Koşma. Seni zaten görüyor.
Bir anda durdum.
Arkamı çevirmeye cesaret edemedim.
Ekrana baktığım an yeni bir mesaj daha geldi.
Sağına bak.
Yavaşça başımı çevirdim.
Siyah kapüşonlu biri, kaldırımın karşısında bana bakıyordu.
Yüzünü seçemiyordum.
Göz göze geldiğimiz anda yürümeye başladı.
Bana doğru.
Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi.
Koşmaya devam ettim.
İlk açık kafeye girip kapıyı kapattım.
İçerisi kalabalıktı.
“Bir kahve alabilir miyim?” dedim, sadece normal görünmek için.
Telefon tekrar titredi.
Yanındaki masaya oturma.
Refleksle geri çekildim.
Tam o sırada tavandaki ağır avize büyük bir gürültüyle yere düştü.
Camlar her yere saçıldı.
Avize, az önce oturacağım sandalyenin tam üzerine düşmüştü.
Nefesim kesildi.
Bu… tesadüf olamazdı.
Telefon çaldı.
İlk kez.
Numara görünmüyordu.
Titreyen elimle açtım.
Karşı taraftan sadece boğuk bir nefes sesi geliyordu.
Sonra fısıltıyla tek bir cümle duyuldu.
“Mesajları ben göndermiyorum…”
Hat kapandı.
Telefonuma aynı anda yeni bir bildirim düştü.
Ona inanma.
Donup kaldım.
Çünkü mesajın gönderildiği saat…
Bir dakika sonrayı gösteriyordu.