Çünkü hep böyleydi, en başından beri yalnızdım. Birinin acımı geçirdiğini hatırlamam. Sadece küçükken annemin bana söylediği şarkıyı, sadece onu hatırlarım.
Çünkü hiç kimseyi istemedim, çünkü korktum. Hatıralarımın arasından sürekli acılar fışkırıyordu ve ben ellerimle tüm delikleri kapamaya çalışıyordum.
Çünkü sen güzeldin. Bu bana hep vedayı düşündürdü. Sana veda etmenin zor olacağını anlamıştım.
Çünkü sevginin ne demek olduğunu biliyorum ama onu hiç hissetmedim, öyle yabancı kalmıştım ki bazı duygulara, sahip olmak istemedim.
Çünkü karmaşıktı her şey. Anlatsam çözerdin biliyorum ama sesimi kullanmayı yıllar önce bıraktım, belki de çok daha önce. Varoluşsal bir şey..
Çünkü çünküler'i sana hiç söyleyemedim, çünkü yanlış olan bendim.
