Bölüm 8

Bir akşam, sanat kulübü sergisi için provalar yapılırken okul karanlıktı.Elif tuvalinin başında çalışıyordu.Konusu “Gerçeğin Yüzü”ydü.Ama o tabloda bir yüz değil, iki yarım yüz çizmişti.Bir taraf makyajlı, ışık içinde; diğer taraf sade, kırılgan, ama sıcak.O tablo, onun hikayesiydi.Arkasında bir ses duydu:“Çok güzel olmuş.”Kerem’di.“Elif, biliyor musun… güzelliğini değil, cesaretini sevdim ben.”Elif’in kalbi bir an durdu.Bu cümle, onun tüm hayatında duymayı en çok istediği şeydi.Ama o sırada koridorun öte ucunda Deniz onları gördü.Elinde tuttuğu dosya yere düştü.Kâğıtlar uçuşurken, yüzündeki ifade karışık bir öfke ve hayal kırıklığıydı.