Bölüm 17

Sergiden sonra yağmur başlamıştı.Kerem ve Elif okulun bahçesinde yürürken, bir anda durdu.Kerem, “Bir şey yapabilir miyim?” diye sordu utangaçça.Elif başını salladı.Kerem yavaşça ellerini onun omuzlarına koydu, gözlerinin içine baktı.“Bu sefer kimse için değişme. Sen zaten yeterince güzelsin.”Ve orada, yağmurun altında ilk kez öpüştüler —Kısa, sade, saf bir öpücük.Bir hikâyenin sonu değil, başlangıcıydı.