Bölüm 12

O gece Elif tek başına okulun bahçesine çıktı.Rüzgârın uğultusu, başının içindeki karmaşayı susturmuyordu.Bir anda arkasından ayak sesleri duydu.Ece gelmişti.“Elif,” dedi titrek bir sesle, “bir şey itiraf etmem gerekiyor.”Ece’nin elleri titriyordu.“Tabloyu ben sakladım. Ama ben çalmadım.”Elif şaşırdı.“Peki neden?”“Birisi benden istedi. Fotoğraf kulübünden biri… bana mektuplar yazıyordu. ‘Gerçeği göstereceğiz’ diyordu. O kişi kim biliyor musun?”Elif nefesini tuttu.Ece başını eğdi.“Kerem.”Elif’in kalbi sanki dondu.Ama içinden bir ses fısıldadı:“Kerem yalan söylemiyor. O kadar kolay olamaz.”