Göğe baktım. Bir yıldız kaydığında gülümsedim, göz kırptı sanki bana. Ayın ışığı tenimde parlarken yanımda olmayan bedenini içimde hissediyordum. Gelen sert korna sesiyle arkama döndüm. Arabanın içinde beni bekleyen babam gülümsedi,
— Hadi güzelim, geç oldu. Topladıysan çiçeklerini gidelim mi artık? Gülümsedim ve kafamı salladım. Elimdeki demet demet beyaz güllerle arabaya bindim. Kafamı cama yasladım ve arabanın ön camından ayı izlemeye başladım.
////
16 yıl önce;
—Bartu, Bartuu!
Diye seslendim, benden birkaç yaş daha büyük çocuğa. Arkasını döndüğünde beni görünce şaşırdı. Koşarak yanıma geldi, yanakları pespembe olmuştu. Gülümsedim ve parmak ucuna kalkıp yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
—Gitmesen olmaz mı?
—Keşke olsa Güneş. Keşke...
Arkamdan kendi ellerimle topladığım bir demet beyaz gülü ona uzattım. Toplarken dikenleri ellerime batmasına rağmen toplamıştım onları.
—Güzeller değil mii?
—Öyleler tabi, merak etme bu güller kuruyana kadar görüşürüz. Beni özleyince aya bak sana gülümser.
Arkasını dönüp bana el salladı ve elinde bayaz güllerle gitti ve bir arabaya bindi.
Şimdiki Zaman;
Gözlerim yeniden açıldığında yatağımdaydım, muhtemelen arabada uyuya kalmıştım. Yatağımdan doğrulup baş ucundaki ev terlikleri mi ayağıma geçirdim ve kız kardeşim Parlanın odasına gittim. Annem minik odada Parlanın beşiğinin yanındaki sallanan sandalyede masal okuyordu. Parla beni görünce bir çırpıda kalkıp boynuma sarıldı.
—Ablammmm.
—İyi geceler öpücüğü vermeye geldim ufaklık.
Birşey demedi ve yanağını uzattı tombul yanaklarından kocaman öptüm. Parlada benim gibi sarı saçlı bir kızdı fakat göz rengi benimkiler in aksine masmaviydi. Kendi odama geçtim üstümdeki tatlı elbiseyi çıkartıp pijamalarımı giydim. Yatağımın yanındaki komodinden beyaz güllerimi alıp bir vazonun içine yerleştirdim ve yorgunlukla yatağıma çöktüm.
