Ağaçların arasında gidiyordu. Kolları deli gibi kaşınsada kendini tutmaya çalışıyor. Laboratuvardan kaçtığı için bir yanı sevinçli bir yanı ise ailesini bıraktığı için kızgındı. Ama yapabileceği bir şey yoktu onlar artık oranın ölü vampirleriydi.Yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Rüzgar'ın yapması gereken şeyler vardı. Mesela yeni bir sayfa açmak. Yeni,bembeyaz bir sayfa...
Kolarına yapılan deneyler ve uyuşturucu maddeler tüm kollarını çok kötü etkilemişti. Bir kere kaşımanın bir sakıncası yok. Kolunu kaşımak için uzattığı an bir ağlama sesi her yeri sarmıştı. Bir bebek avazının çıktığı kadar bağırıyordu.
Rüzgar, etrafına bakındı ama ne ağlayan biri vardı ya da bir kişi. Etrafa bakarken sarmaşıklı bir yere vardı. Evet,ses artık daha netti büyük ihtimalle bu sarmaşıkların arkasındaydı.
Sarmaşıkları hızla kenara çekip içeri girdi. Etrafa baktı. Burası cennetten düşen bir yer gibiydi. Küçük bir göle benzeyen ve etrafa taşlarla kaplanmış özenle yerleştirilmiş nilüferlerle dolu yapay bir havuz vardı. Etraf kırmızı güllerle doluydu ve ayın ışığı sadece özenle kesilmiş dalların arasında geliyordu. Agaçlar o kadar birleşiktiki burasını gizli bir yer gibi saklıyordu.
Rüzgar o kadar dalmıştı ki ağlama sesiyle aniden irkildi. Ses bir elma ağacının altındaki sebetten geliyordu. Yavaşça sepete doğru eğildi. Sepetin üstünde duran katlı kağıdı aldı ve açtı. İçinde Dolunay yazısından başka bir şey yoktu. Kağıdı kenarı koydu ve kırmızı bezi üstünden kaldırdı. Gördükleri karşısında geri adım attı. Bu bir bebekti. Bembeyaz saçlı ve kıpkırmızı gözleri olan bir bebekti.
Rüzgar, bebeği kucakladı ve biraz kenarı çekildi. Gözleri bir anda değişmişti. Rüzgar, daha bu durumu kavrayamadan dolunay ışığından bebeği çekince gözlerinin artık kırmızı olmadığını kavraması biraz uzun sürmüştü. Gözleri artık masmaviydi ama bu durumu düşünme zamanı değildi. İlk işi bu bebeği güvenli bir yere götürmekti.
Rüzgar, bebeğin kullağına eğildi ve sessizce konuştu;
"Dolunay"
