Aybüke motherin hayatı, bir gecede altüst olmuştu. Hayalleri, umutları ve en önemlisi, bizi düşünerek geçirdiği her anı. O, benim için sadece bir anne değil, aynı zamanda en yakın arkadaş ve en büyük destekçiydi (bim pedi veriyordu). Ama şimdi... şimdi o, hastanede, yaşam savaşı veriyordu. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Yanımda babam Yiğit duruyordu. Yüzündeki endişe ifadesi, içimdeki korkuyu daha da derinleştiriyordu. Aybüke annem, gelen linçlerin etkisiyle, ruhu parçalanmış bir haldeydi. Messy girllere karşı verdiği mücadele, onu bu hale getirmişti. Hayatının en zor anlarından birini geçirdiği için, ruhundaki karanlık daha da büyüyecek gibi görünüyordu. “İki çift çorap almayı unuttum,” dedi Yiğit, gözleri hastane yolunda kaybolmuş. “Ona ihtiyacı var. Soğukta üşümesin.” Babama baktım. Onun bu kadar duyarlı olması, içimde bir umut ışığı yaktı. Hiçbir şeyin onu yıldırmasına izin vermeyeceğim. Yanında durmalı, onu desteklemeliydim. Ama nasıl? Hastaneye vardığımızda, koridorlarda yankılanan acı sesler, kalbimin ritmini hızlandırıyordu. Aybüke annemin odasına doğru ilerlerken, içimdeki kaygı büyüyordu. Her adımda, onunla geçen güzel anılar gözümün önünden geçiyordu. O anılar, hâlâ taze ve canlıydı. Kapıyı açtığımızda, Aybüke annemi soluk alırken görmek, beni hem rahatlatıyor hem de daha da korkutuyordu. O, hayatta kalmak için savaşıyordu. Ama ben de onun yanında, bu savaşa katılmalıydım. “Merhaba, annem,” dedim, sesim titrek çıkmıştı. “Ben buradayım.” Gözleri, benimle buluştuğunda, o eski gülümsemesi yüzüne dönecek gibi oldu. Ama hemen ardından yüzündeki acı ifadesi geri döndü. Yiğit, çorapları annemin yanında bıraktı. “Bunları giy, soğuk olmasın,” dedi, sesi hafif titriyordu. Aybüke annem, bir an için ona doğru bakıp başını salladı. O an, içimde bir kıvılcım belirdi. Belki de bu, onun savaşında bir dönüm noktası olabilirdi. Ama bunun için, sadece iyi dilekler yetmezdi. Aybüke annemin etrafındaki karanlığı dağıtmak için bir şeyler yapmalıydım. O an aklımda bir fikir belirdi. Hastane odasında yalnızca tıbbi tedavi yoktu; sevgi ve destek de çok önemliydi. Hemen yanımdaki telefonuma sarıldım. Arkadaşlarımı arayarak, Aybüke annem için bir destek kampanyası başlatmaya karar verdim. İnsanların ona olan sevgisini, bu zor zamanında ona ulaştırmalıyız. Her ne olursa olsun, Aybüke annemin yanında durmalıydım. Onu yalnız bırakmayacak, bu mücadelede birlikte olacaktık. Ve belki de, bu savaşta kazanan biz olacaktık.
Yiğit babam da ona çok üzülüyordu. Her gece ağlıyordu ama yapacak bişey yoktu
(bu ne aq demeyin guzel hikaye sonra silerim 🙄)