Mina’nın tuttuğu özel dedektif günlerce Mersin ve Adana hattında iz sürdükten sonra, Mina’nın önüne resmi evraklarla dolu bir dosya bıraktı. Dosyada yazan hastane raporları ve kaza kayıtları netti: Gece Özyürek, geçirdiği ağır nöbetler ve organ yetmezliği sonucu yaşamını kaybetmişti.
Mina elindeki kâğıtlara bakarken yüzünde karanlık bir rahatlama belirdi. Geçmişteki o hayalet kurgulanmış bir cinayete bile gerek kalmadan yok olup gitmişti. Artık o açık mavi maskeli patenci kızı öldürmek için risk almasına gerek kalmamıştı. Mina zafer edasıyla dosyayı kapattı ve doğruca Rüzgar’ın yanına gitti.
Rüzgar, çalışma odasında gitarının başında yine o bilindik durgunluğuyla otururken Mina içeri girdi. Masanın üzerine ölüm belgesinin fotokopisini bıraktı.
"Artık rüyalarında onun adını sayıklamayı bırakacaksın Rüzgar," dedi Mina, sesindeki soğuk bir kararlılıkla. Rüzgar masadaki kâğıda baktığında gözleri donakaldı, nefesi boğazında tıkandı. Mina arkasından yaklaşıp Rüzgar’ın boynuna sarıldı: "Gece öldü Rüzgar... O artık yok. Bundan sonra sadece ben varım, bir tek benimsin."
Rüzgar’ın dünyası başına yıkılırken, o belgedeki sahte mührün arkasında devasa bir plan vardı.
Mersin’deki küçük evde, sadece Damla’nın bildiği o büyük sır hayata geçmişti. Gece, Mina’nın karanlık takibini ve Rüzgar’ın bitmek bilmeyen vicdan baskısını tamamen sonlandırmak için hukuk boşluklarından yararlanıp kendini resmi kayıtlarda ölü olarak gösterilmesini sağlamıştı.
Eski Gece Özyürek o gün Adana Garı’nda ve o hastane odasında zaten ölmüştü. Yüzündeki mavi maskeyi çıkaran genç kadın, aynadaki aksine bakıp derin bir nefes aldı. Bedenindeki yaralar duruyordu ama ruhu artık özgürdü. Resmi olarak yeni kimliğini, yeni hayatını eline aldı.
Gece ölmüştü; onun küllerinden doğan yeni kadının adı artık Mira’ydı.