Ay Parça'm: neredesin?
Ay Parça'm: Hangi cehennemdesin Miran?! 24 saattir ortalıkta yoksun! Hangi deliğe girdiysen orda kal çünkü ben seni geberteceğim!
Ay Parça'm: İnsan haber verir hayvan herif!
Ay Parça'm: Sen insan değilsin! Ben sana boşuna hayvan demiyorum. Hayvanın tekisin sen!
Sevgilim çevrimiçi.
Sevgilim: Şirkete gel.
Ay Parça'm: Sana inanamıyorum! 24 saattir şirkettesin ve bir mesaj bile yazmayı bana çok mu gördün?!
Ay Parça'm: Geliyorum bekle! O şirkete gömeceğim seni Miran Alphan!
Mehir'den.
Şimdi şu an ben bu adama ne yapsam hakkımdı. Çünkü bir gün boyunca bilmem kaç defa aramama rağmen bir defa bile olsun bana geri dönmemiş üzerinden kaç saat geçmiş akşama doğru geldiğimizde bana cevap veriyordu.
Ben bu adamı gebertecektim! Kana susamış resmen bu.
Her zaman olduğu gibi silahım belimde gezerdim. Hiç bir zaman çıkarmazdım. Topuğuna sıkmadan rahatlamam.
şirkette.
Kapını çalmadan daldım içeri. Oturmuş hiç birşey olmamış gibi dosyaları inceliyordu. Gözlerini kapattı ve derin nefes aldı. "Bir gün geçmiş ama kokunu özlemişim.."dediğinde yumuşamadım.
Kapını sertçe kapatıp belimden silahı çıkarıp ona tuttum. Ayağa kalktı. "Ooo. Silahla mı geldin? Bu kadar mı dellendin?"diye ellerini havaya kaldırdı. Kenara - zemine sıktım.
"Seni gebertirim!"diye bir adım attığımda eliyle durdurmadı bile. "Ölümüm senin elinden olsun sevgilim. Ben buna da razıyım."dediğinde daha da sinirlendim. Topuğuna saplamadan yanından sıyırdığımda inledi. Seğirerek topuğuna geldi. "Vurdun mu lan beni?"diye bacağına baktı. "Beni hafife alırsan seni gebertirim dedim!"diye bağırdım.
"Bir gündür hangi cehennemdeydin?! Kimleydin, neredeydin?!"diye daha da sinirlenip dellendim. "Lan zalımın kızı vurdun beni! Daha hangi cehennemde olduğumu soruyorsun birde!"dediğinde güldüm. "Ellerime sağlık iyi yapmışım, iyiki de yapmışım."
Bir kaç dakika sonra.
"Otur şuraya geliyorum!"diye sinirle ilk yardım çantasını alıp geldim. "Uzat bacağını Miran."dediğimde konuştu. "İsmimle seslenince senden o kadar çok tırsıyorum ki her an herşeyi yapabilirsin yani."diye açıklama yaptı. Ters bakışlar attım ona.
"Barın'dan bir haber var mı?"diye sordu. "Ne gibi?"diye soran bu sefer bendim."Kaç aydır haber yok ya hani. Firdevs harap oldu."diye konuştuğunda pamuğu kanayan yarasına sinirle bastırdım. "Acıdı!"diye bağırdı. "Acısın! Beter ol!"diye bağırdım. "Eniştemden haber yok ama ablamın üzüldüğünü biliyorum. Heleki bir bebeği daha karnındayken strese girmek onun için çok kötü. Umarım çoçuğa birşey olmaz."dedim.
Pansumanı yapıp kafamı kaldırdığımda karşımda parlayan elinde tuttuğu yüzük kabının içindeki tek taş yüzüğe baktım. Kaşlarım çatıldı. "Benimle evlenir misin?"diye sordu Miran gülümseyerek. Gülümsedim ve net cevap verdim. "Hayır. Asla!"
Kaşları çatıldı. Gülen yüzü soldu. "Neden?"diyen ifadesi üzgün ve ciddiydi. "Birinci de ne oldu gördük. Seninle aynı evde kalıyor olabilirim ama bu tekrar senin yüzüğünü kabul edeceğim anlamına gelmiyor."dedim ve ayağını sarıp ayaklandım. Benim ayağa kalkmamla ayağa kalktı.
"Beni sevmiyor musun?"
"Bunu düşünmen hata."diye cevap verdim ve devam ettim. "Söyler misin bana? Ben seni koşulsuz şartsız ne yaşarsak yaşayalım her şeye rağmen sevdim seveceğim. Ama bende o yara var Miran. Yapamam. Kabul edemem. Anla benide."
Kafasını salladı ağır ağır. Yüzüğün kapağını kapattı ve cebine koydu. Yüzünde oluşan ifade üzüldüğünü bir tık belli ediyordu. Dayanamadım. Kalbim acıdı. "Miran..."dedim son harfi uzatarak. Cevap vermedi. Ayakta öylece elleri cebinde bana baktı.
"Ben seni ölümüne seviyorum be adam. Bir çiçeğin yaprağı koparılınca beyaz sıvı akar ya, ağlar. Parçasını kırdığın için ağlar. Aklından bile geçirme seni sevmediğimi. Mezarda bkle severim seni."
"Ay Parçası..."diye soludu. Bir kaç adım yaklaştım ona doğru. İki adım atıp dibime girdi. Göz göze, burun buruna, dudak dudağaydık. Nefeslerimiz bir birine karışıyordu. Onaylayan mırıltılar çıkardım.
"Varlığına, var oluşuna, güzelliğine, doğuşuna, deliliğine, kızgın, üzgün hallerine, mutlu hallerine apayrı bir aşığım."
Demesiyle milim ara kalmış dudaklarımızı bir birine bağladı. Dokundurdu ve bir kaç saniye öylece hareket etmeden durdu. Nefesimiz kesildiğinde geri başını itti. "Bir ara düşündüm biliyor musun? Çocuğumuz yaşasaydı şu an 7-8 yaşlarında çok güzel bir kız olurdu. Annesi gibi..."dediğinde sesinde kendine kızgınlık, üzgünlük, kırgınlık ve bana olan hayranlık vardı.
"Sana aşığım be kadın."
"Sana ölümüne aşığım be adam."
...
"Miran."diye seslendim odadan salona doğru. "Efendim Ay Parça'm. Birşey mi oldu?"diye seslendi odaya. "Bir gelir misin buraya?"dediğimde ses gelmedi, bir kaç saniye sonra Odanın kapısı açıldı ve içeri Miran geldi. "Güzel olmuş mu?"diye üzerimde olan elbiseyi etrafımda dınerek gösterdim. Büyülenmiş gibi baktı.
"Güzele çuval bile giyse yakışır. Hayırdır? Bu ne güzellik?"diye sinsi sinsi yanına yaklaştı ve elini belime koyup kendine çekti. "Güzel mi değil mi?"diye birkez daha sordum.
"Güzel ama giyme bunu."dediğinde kaşlarımı çatarak yüzüne baktım. "Hani güzeldi? Niye giymeyeyim?"dediğimde, "E ama herkes sana bakacak. Bende cinayet mi işleyeyim sevgilim? Bu genç yaşta hapislik mi olayım?"dediğinde güldüm. "Abartma!"diye kahkaha attım.
Tam birşey söyleyecektim ki telefonlarımız aynı anda çaldı. Beni arayan ablam onu arayan bilinçeyen bir numaraydı. Hayırdır inşallah. Aynı anda açtık. "Efendim abla."dediğimde ablam mutluluk saçıyordu. "Barından haber var! Yaşıyor! İyiymiş. Gelecek haftaya gekiyorlarmış."diye sevinçten dört köşeydi. Mutlu oldum. "Tebrik ederim ablam. Sağ salim gelsinler."diye konuştuğumda Miran gülerek konuşuyordu.
Ablamla konuşmayı bitirip Miran'a kaş göz yaptım. Eniştem olduğunu telefonu mikrafona koyduğunda anladım. "Nerdesin lan kaç aydır? Harap oldu kızın babam babam diye diye."dediğinde Miran, Barından acı bir gülüş sesi geldi. "Bende çok özledim onları. Burnumda tutuyorlar resmen."dedi ve biraz daha konuştuk. Daha sonra kapattık.
Ailemden memnundum. Bir çok acılar yaşamamıza rağmen ben Miran'dan da memnundum...
İki ay sonra.
