Hastaneden çıkalı 25 dakika olmuştu, arabadaydım şuan. Emrenin yanında o arabayı sürüyordu bende yam koltuğunda idim. Hastanenin yolundan beri ikimizde sessizliğimizi koruyorduk sanki içimizde savaş veriyoruz gibi..
Telefonum bildirim sesi arabadaki sessizliği bozmuştu.
Atlas
"Emre Masalı eve götürüyorum şuan konuşmasanız iyi olur dedi , bir sıkıntı yok demi?'
Atlas
"İyisin demi ?"
'İyiyim, Sıkıntı yok."
Atlas
"Olanları bana anlatmayacaksın demi?"
"Şuan değil belki daha sonra ."
Atlas
"Bana güvenmiyorsun demi?"
"Atlas ne alakası var ? Sadece bu konu üzerine konuşmak istemiyorum."
Atlas
"Seni anlıyorum 2 gündür tanıdığın çocuğa güvenmemekte haklısın."
"ATLAS yeter."
"Böyle bir şey yok , sadece konu çok hassas.
Sadece konuşmak istemiyorum seninle değil sadece hiç kimseyle istemiyorum."
Atlas
"Özür dilerim çok özür dilerim."
Atlas
"Anlamadığım bir şekilde seni o hale görünce çok üzüldüm çok sinirlendim ve yanında sadece Emrenin olmasının istemesi bu düşünce beni deli ediyor."
Atlas
"Seni kıskanıyorum ."
Son görülme 23.58
WhatsApptan çıkmıştı mesajlarım da tek tık olmuştu sanırım telefonunu kapatmıştı ama bu itirafı beni çok mutlu ettirmişti.
Onun dediği gibi bende anlamıyordum ama bir şeyler oluyordu ama biz anlamıyorduk bu kadar hızlı olan şeyi.
Telefonumu ağzım kulaklarımda kapatırken Emre bana baktı.
Emre
"Gülümsüyorsun?'
"Bişi yok."
Emre kahkaha atip bu söylediklerimi alaya aldı.
Emre
"Külahım nerde benim getiriyim de onlat prenses."
💫
Eve geldiğimde deliksiz uyuduğumu hatırlıyordum.
Uyandığımda saat gece 03.45di.
Annem ile babam hala yoktu bir gariplik vardı.Ama anlam veremiyordum.
Telefonumu alıp annemi aradım.
"Anne neredesiniz siz?"
" Kı - kızım , her şeyi öğrenmişsin."
"Evet anne."
"Bizi bırakacaksın demi bizden nefret ediyorsun demi?"
Öyle bir söylüyorduki bu cümleyi hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ediyordu söylerken.
"Hayir anne sizden nefret etmiyorum ve çok seviyorum bu olayı unutucaz tamam mı hayatımıza mutlu mutlu devam edicez bu konu açılamacak.bir daha."
Telefonu biraz daha konuştuktan sonra kapattık beni yalnız bırakmak için gelmemişlerdi anlamıştım böyle olduğunu.
💫
Telefonuma gelen bir bildirim sesiyle uyandım.
Atlas
"Günaydın güzelim."
"Bu mesajla uyanmak neden bu kadar mutlu etti anlamadım."
Atlas
"Biz bazı şeyleri anlamayı bırakıp hayatı yaşamalıyız sence?"
"Kesinlikle."
Atlas
"Seni alabilir miyim evinden , sahilde yürüyüş yapıp öyle okula gidelim ne dersin?"
"Bu teklife kimse Hayır demez."
Atlas
"Bu teklif sana özel güzelim."
Telefonumu kapatıp ayağa kalktım öyle mutluydumki sanki hiç bir şey olmamış gibi üzerime siyah bir crop altıma da Jean giydim .
Biraz saçıma şekil verip , yüzüme renk verip evden çıktım . Kendimi çok güzel hissediyordum.
Umarım Atlas da böyle düşünür diye geçirdim içimden.
"Ben bahçede bekliyorum."
Atlas
"Konuma göre 1 dakika sonra oradayım."
Telefonumu cebime atıp gelmesini heyecan içinde bekledim onu.
Garip bir his vardı içimde .
Bir şeyler uçuşuyordu içimde.
Bahçe kapısının kapısını araladı ve nur yüzünü o güzel yeşil gözlerini bana çevirip dudaklarını araladı.