UYARI ✨
Bu hikayede tetikleyici ögeler bulunmaktadır (ìntìhar vb.) Bunun bilincinde okumanız önerilir.
Hikayenin ilk cümlesi, ilk kalp atışı, havayı ciğerlerine ilk dolduruşu,
bana göre ise bitişi.
Ne zaman başlasam sonu düşünmeden duramıyorum. Belki karamsarlık, belki de yüzüme gerçekleri acımasızca vurmaya alışmışım sadece.
Onun gidişinden sadece bir ay sonra ve ben çok üşüyorum.
Ay, ışığını yaşadığım şehirden sakınacak kadar cimri ve ben artık ışık için elimi uzatamayacak kadar halsiz hissediyorum.
Beni duyuyor musundur? Ya da belki izliyorsundur oradan. Özür dilerim. Senin duygularını hiç fark edememişim. Ne kadar mutsuz olduğunu... Ama ben hep aynı ben değil miydim zaten. Aynı bencillik, aynı umursamazlık...
Ben, beni bıraktığın binanın en üst katındayım ve aramızda bir adım mesafe var. Bu yüzden mi çok üşüyorum?
Kollarımı yana açıyorum ama gelen mesaj beni durduruyor.
05********: bana bunu deneyeceğini söylemişti ama tahmin etmiyordum.
05********: cesaret değil bu
05********: aptal ve korkaksın sadece
05********: devam edemeyecek kadar korkak
05********: düşünemeyecek kadar aptal
05********: sadece ışık için elini uzat Lamia
Siz: ay bu şehri aydınlatmıyor ve elimi uzatamayacak kadar yorgun hissediyorum
05********: o zaman karanlığa alışmayı deneriz biz de
05********: adımını geriye at
05********: eğer ben başaramazsam sana kızmayacağım
O an önümde iki seçenek vardı.
Onunla aramda bir adım vardı. Ya ileri atıp kavuşacaktım ya da geriye atıp mesafeyi artıracaktım.
Adımımı geriye attım.
30/09/2020
aydınlığa çıkışın hikayesi