Kendimi psikoloji eğitim merkezinin önümde bulduğumda geri dönemeyeceğin fark ettim,arkama baktığımda kimse yoktu tek bir insan dahi yoktu...
Kendi odama yerleştiğim de bi rahatlamıştım sağımdan solumdan sürekli bir insan geçiyor du ve bu beni rahatsız ediyordu.
Akşam olduğun da psikoloğun çağırımıyla yanına gittim bana bazı sorular sordu mesela şizofren lik belirtilerin varmı, kendini iyi hissediyor musun, bugün birine dokundun mu gibi gibi... Birine dokundun mu derken hastalığımı size açıklayayım
Merhaba ben esen çağlar, 17 yaşındayım ve bipolar bozukluğum ve anksiyetem var;)
Psikoloğumun söylediği bazı cümleleri tam anlamasam da bu hastalıkların bende olduğunu anladım bu zaman a kadar çok kişi arkadaş olmak istedi fakat ben işte yemedim çünkü sıkıcı hemen kırılan biriydim bi zamanlar ama bana bir zaman sonra hemen kırılamayacağımı ve dik durmamı gösterdi
Bu da benim artılarımdan işte
Küçük yaşta ailemi bir yangın da kaybettim onu daha dün gibi hatırlıyorum;) kendime gelmem ve bunu kabul etmem o kadar çok zamanımı aldı ki artık onları unutmak ve kendime gelmek istiyorum...
Yemekhanede indiğinde bir kız tek başına yiyordu bazıları grupca yiyordu ben ise tek başıma köşe bir yerde yer seçip oturdum yemeğimi yedikten sonra odama çıktım
Odam tam bahçeye bakıyordu ve tam da yağmur başlamıştı odamın penceresini açıp içeriye yağmur kokusu giriyordu ve bu bana huzur veriyordu bu yağmuru çizmem gerekiyordu bende buydum
İlk önce bulutlar sonra ise yağmur damlaları akşam üstüydü hava serindi biraz "benim içim gibi"
Hava iyice kararınca odamın ışığını açmak yerine mumlarımı yakıcaktım,yağmur durmuştu onun yerine ay gözümüştü tam mumu yakacak iken ayın ışığı odama vuruyordu yakmaktan vazgeçmiştim
Oturduğum koltukta uyuya kalmıştım sabah uyanınca boynum tutulmuş bir vaziyette elimi yüzümü yıkayıp yemek haneye indim pek kimse yoktu yemeğimi hızlıca yiyip kitabımı alıp bahçeye çıkıcaktım ki havada kar havası vardı üstüme gri hırkamı giyip çıktım
Yaklaşıp 1 saat boyunca kahvemi içip kitap okudum en sevdiğim anlardan biriydi buda
1 ay sonra...
Burdan gidiyordum artık pek de düzelsin diyemem bir yurda yerleşip kendime yeni bir sayfa açacaktım..
"Açtığım sayfa yırtıktı ama hayla ben yazmaya devam ediyordum.. "
Okulun kapısının önün de birden terleme yeni başladım çoğu kişi gülüyordu arkadaşlarıyla geziyordu ama ben sadece onlara baka baka müdürün odasına gittim
"Buyrun"
"Ben kayıt yaptırcaktım da" evele gevelere cümleyi bir şekilde kurmuştum
"Kendin mi yaptırcaksın, annem baban nerde? "
"Benim annem ve babam yok öldüler " duraksadım bir kaç saniye gözlerim dolmuştu ama burda olamazdı ve derin bir nefes alıp devam ettim
"Kendim yaptırcam kaydımı"
"Ah Başın sağolsun güzel kızım geç otur yaptıralım kaydını"
O gün kaydımı ya oturup yurda yerleştiler kızlar yurduna
Bu benim için yeni bir adımdı fakat bu adımı doğru şekilde atmalıydım...
