Yağmur yağıyordu.
Soğuk damlalar küçük yüzüne çarparken annesinin eline sıkıca tutunmuştu. Sokak neredeyse bomboştu. Sarı sokak lambaları yağmurun altında titriyor, gölgeler kaldırım boyunca uzuyordu.
"Anne, eve ne zaman gideceğiz?" diye sordu küçük kız.
Annesi gülümsedi.
"Birazdan."
Luna başını kaldırıp gökyüzüne baktı.
Bulutların arasından görünen ay, gecenin karanlığında parlıyordu.
Annesi de aya baktı.
Gözlerinde Luna'nın anlayamadığı bir hüzün vardı.
"Gökyüzüne bakmayı hiç bırakma olur mu?"
"Neden?"
Annesi cevap veremeden bir ses duyuldu.
Keskin. Korkutucu. Bir çığlık...
Ardından koşuşturmalar.
Luna irkilerek annesine sarıldı.
Ama annesinin eli bir anda elinden kayıp gitti.
"Anne?"
Yere baktığında nefesi kesildi. Annesi kaldırımın üzerine düşmüştü. Yağmur damlaları yüzüne vuruyor, beyaz montunun üzerinde koyu kırmızı lekeler büyüyordu.
"Anne!"
Luna dizlerinin üzerine çöktü.Gözyaşları yağmura karışıyordu. Annesi güçlükle gözlerini açtı. Titreyen eliyle Luna'nın yanağına dokundu.
"Luna..."
"Gitme..."
Annesi zorlukla gülümsedi. Sonra gözlerini ay ışığına çevirdi.
"Sakın unutma..."
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
"Aya güven."
Bir anda her şey karardı.
