Dolunay sınıf arkadaşlarından zorbalık görüyordu.Okula ilk geldiğinde çok ileri gideceklerini düşünmezdi,bu hayatta her şeyin düşündüğü gibi gitmeyeceğini unutmuştu.O gün de her zamanki gibi okulda zorbalık gördü.Dolunay artık direnemiyordu,her zamanki gibi diyerek geçiştiriyordu ama bu gün her zamanki gibi olmayacaktı.
"Yapmayın,ne olur!"
"Bırakın beni,lütfen!"
Dolunay okulun bodrum katında,bir sandalyeye bağlanmış zorbalara onu bırakmaları için yalvarıyordu.
Baş zorbası Nilaysu da aralarındaydı...
Nilaysu:Ayy küçük bebek emzik de mi istermiş...Süt mü?Hemen veriyorum.
Nilaysu Dolunayın başından aşağıya bir kutu süt boşalttığı sırada içeriye Tarih öğretmenleri Ayşen Hanım girdi.Ayşen hanım hep nazik ve duyarlı bir öğretmen olmuştu.Her gün okuldan geç çıkar ve etrafı kontrol ederdi.Dolunay en sevdiği öğretmeni görmenin,biraz da kurtulmanın verdiği mutlulukla otuz iki diş gülümsedi.Herkes çoktan kaçıp gitmişti.Ayşen Hanım Dolunayı sandalyeye bağlayan ipleri çözdü ve temizlenmesine yardım etti.Dolunaya onu eve bırakmak için çok ısrar ettiği için beraber onun arabasında yolculuk ediyorlardı.Dolunay zamanın nasıl geçtiğini anlamamış,camdan dışarıyı seyrediyordu.Cam siyah film kaplamalıydı.'Ben hayatı hep karanlık mı göreceğim?' diye düşündü.Ayşen Hanım inmesi gerektiğini söylemese vardıklarını anlamayacaktı.Öğretmenine teşekkür ettikten sonra arabadan indi ve eve gitti.Eve gider gitmez banyoya girdi.Suyun altındayken 'Ne kadar yıkanırsam bütün acılarım akıp gider?' diye düşündü.Dolunay saatlerce banyoda kaldı,bütün acılarının akıp gitmesini umdu...
Annesinin yaşamasını ummuştu küçükken,
Taciz edilmemiş olmayı ummuştu ortaokuldayken,
Ve şimdi zorbalığa uğramamış olmayı umuyordu...
Yastığa başını koyduğunda kabus görmemeyi umuyor muydu?
Annesi ona neden Dolunay adını verdiğini anlatmıştı.Ay kabus görmezdi,o hep hüzel rüyalar dağıtırdı çünkü.
Dolunay her gece yatmadan önce yıldızlara bakarak sohbet etti onunla,sorular sordu annesine.
Bu gün ise şu soruyu sormuştu:'Hani ay kabus görmezdi anne?'