uyuyordum ve bir anda kafamın içinde dıt dıt dıt diye birşeyler çalmaya başlıyordu gözümü yavaş yavaş açmaya başladım,tamamen açtığımda lanet olası alarm çalıyordu ve bağırmaya basladım
"Aaaaaaaa yiNeMi şuuu lanet alarmm" evde rahat rahat bağıra biliyordum çünkü Ceylin den başka kimse yoktu annem gil İzmir'de ben ise İstanbul'da yaşıyordum .Her sabah söylene söylene 7.30 da kalkardım bundan nefret ediyordum fakat yapmak zorundaydım elimi yüzümü yıkadım dağal görünen bir makyaj yapıp iş için üstümü değistirdim
(Giydiği şey)
Kahvaltı etmeği hiç sevmediğim için mutfağa hiç girmedim Ceylin benden daha erken uyanıp işe gittiği için evde kimse yoktu, anattarımı ,cüzdanımı ,telefonumu ve ihtiyacım olan birkaç şeyi alıp çantama koydum .dişarı çıktım arabam yoktu bende her zaman ki gibi kahve dükkanına yürüyerek gittim kahve almak için girdiğimde etrafa bakındım ben hariç muşteri yoktu normalde burası cehennem gibi kalabalık olurudu kahve almak için kasaya gittim
Zülal: merhabala-
Çalışan: merhabalar her zaman'kinden dimi zülal hanım.
Zülal:evet her zaman'kinden.
aslında çalışan böyle diyince çok fazla şaşırmadım çünkü 4 yıldır bu kafeye geliyordum
