Gece, İstanbul’un üzerine simsiyah bir tül gibi çökerken, Boğaz’a bakan lüks villanın çalışma odasında sadece tek bir masa lambası yanıyordu. Merve, önündeki kalın boşanma sözleşmesi dosyasına bakarken şakaklarını ovdu. Adliyenin tozlu koridorlarında, duruşma salonlarında adaleti savunan hırslı ve başarılı bir avukattı o. Ancak bu oda, kanunların değil, yasa dışı kural ve güç dengelerinin hüküm sürdüğü başka bir dünyaya aitti.
Kapının ağır ahşap kanadı yavaşça açıldı. İçeri giren adım sesleri ritmik ve kendinden emindi. Merve başını kaldırmadan gelenin kim olduğunu biliyordu: Ali. Yer altı dünyasının adını duyduğunda saygıyla karışık bir korkuyla titrediği, ailesinin borçları ve karanlık bağlantıları yüzünden bir imza ile hayatına girmek zorunda kaldığı kocası.
Ali, üzerindeki koyu gri ceketini çıkarıp koltuğun kenarına bıraktı. Kravatını gevşetirken adımları Merve’nin masasına doğru yöneldi. Yüzündeki keskin hatlar, gözlerindeki o her zamanki soğuk ve gizemli ifadeyle birleştiğinde etrafındaki havayı ağırlaştırıyordu. Masanın ucuna hafifçe dayanıp Merve’nin önündeki belgelere göz attı.
"Yine mi evraklar, Merve?" dedi, sesi derin ve pürüzsüzdü. "Hukuk bürondaki dosyalar yetmedi, şimdi de evde mi adalet dağıtıyorsun?"
Merve kalemini sertçe masaya bıraktı. Gözlerini Ali’nin koyu renk gözlerine dikti. Korkusunu gizleme konusunda zamanla ustalaşmıştı. "Bu evde adalet olmadığını ikimiz de çok iyi biliyoruz, Ali. Benim savaşım kanunlarla. Senin gibi kendi kurallarını koyan insanlarla değil."
Ali’nin dudaklarında hafif, neredeyse fark edilmeyecek bir tebessüm belirdi. Merve’ye doğru bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafeyi hissettirecek kadar azaltarak eğildi. "Seni bu eve getiren kanunlar değildi, doğru. Ama unutma, seni bu dünyada koruyan tek şey de o beğenmediğin kurallarım."
"Benim senin korumana ihtiyacım yok," diye karşılık verdi Merve, sesi dik ama kırılgan bir vurguyla.
Ali, bir an için duraksadı. Merve’nin gözlerindeki o cesur ama yorgun ışığı izledi. Bu evlilik bir zorunluluk, bir anlaşma olarak başlamıştı; fakat her geçen gün aralarındaki bu sessiz çatışma, karşı konulmaz bir çekime dönüşüyordu. Ali elini hafifçe masaya dayadı, gözlerini Merve’den ayırmadan usulca fısıldadı:
"Aksi kanıtlanana kadar masumsun, Sayın Avukat... Ama bu çatı altında kuralları benim koyduğumu asla unutma."
Merve cevap vermedi, sadece Ali’nin karanlık gölgesinin üzerine düşüşünü ve kalbinin nefretle karışık o garip hisle hızlı hızlı çarptığını hissetti. Bu evdeki savaş henüz yeni başlıyordu.