Bölüm 1

Yağmurlu, karanlık bir sabahtı. Defne adındaki genç kadın yağmurdan korunabilmek için binaların yakınından yürüyordu. Siyah, kıvırcık saçları olan, beyaz tenli, orta boylu, zayıf bir kadındı Defne. Başındaki şapkayı çıkardığında varmak istediği yere geldiği anlaşılmıştı. Üzerinde siyah kuzgun deseni olan büyük ahşap kapının önünde durdu. Kapıyı üç defa çaldı ve beklemeye başladı.Kısa bir süre sonra açılan kapının ardından yaşlı bir adamın kafası belirdi. Adam, kadına kim olduğunu sordu. Ama cevabı beklemeden onu hemen içeri aldı. Bu sırada içeride elinde çok sayıda parşömenle rafların arasında duran bir kadın vardı. Defne etrafa şöyle bir baktı. Bütün duvarlar raflarla kaplıydı. Rafların her biri tıkabasa kağıt, kitap ve çeşitli evraklarla doluydu. Hatta bazı raflardaki kavanozların içinde duran bulanık sıvıların ne olduğu bile anlaşılmıyordu.Üzerinde çok sayıda kutunun istiflendiği masanın arkasında duran kadın elindeki dosyaları raflardaki yerlerine koyuyordu. Adı Nazlı olan bu kadın kısa boylu, siyah gözlükleri olan biriydi. Bu sırada yaşlı bir adam kadının yanına geldi. Adam o kadar yaşlı olmamasına rağmen yüzündeki çizgiler onu fazlasıyla yaşlı gösteriyordu. Adı Erdem'di.Kadın Erdem'i görünce sinirli bir tavırla " Bitti! Tuvalete gitmeyi bırakabilirsin artık." dedi. Erdem bunun üzerine "Aaa.. Bitti mi? Yeni elemanın gelişi yüzünden gerginim galiba. Bağırsaklarım çıldırmış gibi. Ne kadar hassastırlar bilirsin." dedi. Bunu söylerken sanki yaramazlık yapmış bir çocuk gibi konuşuyordu. Söylediğine kendisi dışında kimse gülmemişti.Defne ikilinin yanına geldi ve "Merhaba." dedi. Onu duyduklarında tartışmayı bırakan ikili Defne'ye döndü. Nazlı içten bir tavırla "İhbarda bulunmak için mi geldiniz? Üst kata çıkın lütfen." dedi. Konuşurken bir yandan da eliyle üst kata çıkan merdivenleri işaret ediyordu. Defne kadına "Burası Avcı Ofisi değil mi?" diye sordu.​Avcı ofisi sıradan insanların büyücülerden kayıplarını bulmaları için yardım istemeye geldikleri bir yerdi. Kadın "Evet ama..." diye cevaplıyordu ki Defne araya girip "Kendimi tanıtayım. Ben Defne... Bugün gelmesini beklediğiniz yeni arayıcıyım." dedi. İkili biraz şaşırmış görünüyordu. Erdem "Bu kadar genç birini beklemiyorduk." diyerek şaşkınlığını belli etmekten kaçınmadı.​Tam o anda üçü kapının vurulmasıyla gelen sese doğru döndüler. "Hiç değişmemişsin." dedi. Kapının önünde duran genç adam. Uzun boylu, siyah saçlı, oldukça iyi giyinmiş, yakışıklı biriydi. Defne adamı görür görmez tanımıştı. "Murat, sen misin?" diye sordu. Adam Defne'nin onu tanımasına sevinmişti. "Naber Defne?" diye sordu ve "Artık Arayıcı Murat." diye ekledi gururlu bir tavırla. Defne duyduklarına inanamamıştı. "Dur! Sen mi? Arayıcı mı oldun." Konuşurken içinde bulunduğu şaşkınlık hemen anlaşılıyordu. "Eskiden Arayıcılardan nefret ederdin. Nasıl..." Nazlı araya girip konuşmayı bölmüştü. "İmkansız." dedi. "Murat bey bu bölgenin en iyi Arayıcısıdır." diye ekledi. "Tanışıyor musunuz?" diye sordu Erdem ikisine. Murat halinden memnun bir tavırla "Defne'yle mi? Eskiden aynı kasabada yaşıyorduk." diye cevapladı.​Defne "Neyse ofisim burası mı?" diye sordu. Erdem ve Nazlı aynı anda "Evet." diye cevapladılar. Defne "O zaman... Temizliğe başlayalım." dedi. Etraftaki iğrenç görünümlü kavanozlara ve dağınık duran kutulara bakarak. Sonraki öğleden sonrayı odayı temizleyip raflardaki dosyaları düzenleyerek geçirdiler. İşleri bittiğinde oda artık gerçekten de yeni bir yer gibi görünüyordu.Defne "Nihayet hoş ve temiz bir yer oldu. Değil mi?" diye sordu. Murat "Evet. Çok hoş oldu." dedi. Yüzündeki ifadeden ne kadar yorulduğu anlaşılıyordu. Nazlı da Murat'ı kafasıyla onayladı. Erdem kendine çeki düzen verip "Artık kendimi düzgünce tanıtayım." dedi. "Ben yardımcınız Erdem. Alt kademe avcı personeliyim. 15 yıl arayıcılık yaptım. Ömür boyu devam etmek isterdim ama vücudum artık buna izin vermemeye başladı." diyerek gülümsedi. "Tecrübem olduğu için soruşturmalarda iyiyimdir." diyerek sözünü bitirdi. Sonra da Nazlı konuşmaya başladı. "Ben de yardımcınız Nazlı. Buradakiler bana kuyruksuz tilki derler. Faydalı biriyimdir. Beni istediğiniz gibi kullanın." dedi ve başıyla Defne'yi selamladı.​Defne içten bir tavırla "İkinizle çalışmak eğlenceli olacak." dedi ve "Artık işe koyulalım. Eminim çözmemiz gereken çok iş vardır." diye ekledi.