Ateşin Hüznü

Ateşe su atılmazdı, atılırsa alevlenirdi. Ben ateşin içindeki Alev'dim. Ben ateşin suyu idim. Sevgi alevlendirir birbirine bağlardı. Ama benim sevgim yangını söndürmedi , ateşin içindeki öfkeyi alamadı. Ateşi söndürecek olan topraktı , benim de toprak olmam gerekiyordu.