Annem düşük yapmıştı hemde benim yüzümden Ateşi defalarca aradım açmadı anlatmaya çalıştım dinlemedi ve benim için ölümcül aylar başladı içimde vicdan azabı ve sevdiğini kaybetmişlikle hayat bitmiş gibiydi zaman çok hızlı geçiyordu 9. sınıf hayal kırıklığı kabuslar ve mutsuzluklarla bitti ve ben her ay Ateşe yazmaya devam ettim hep beni tersledi dinlemedi annemin hamile olduğunu o mesajları benim yazmadığımı bilmiyordu zehra annem zor toparladılar bi ile girdim barista olarak yaşım küçüktü ama yetenekli bi insandım zehra ile pamir de ayrılmıştı ama yaz tatilinde tekrar barıştılar ve buluşmaya bende gittim onların yanına Pamir’e Ateşe herşeyi anlatmasını istedim bana anlattım dedi doğum gününde sana yazacak dedi ve doğum günüm geldi 2 temmuz 2024 gecesi 16 yaşıma girdim ve sabaha kadar bekledim yazmadı ve ben sabaha kadar ağladım Ateşten farklı bir çok erkek beni istedi ama Ateşten başka kimseyi gözüm görmüyordu ve okullar açıldı artık 10. sınıftım okulun ilk günü gözüm Ateşi aradı ama yoktu Zehra ile Pamir de ayrıldılar okul açılınca Eylül ben ve Zehra çok yakın bi üçlüydük ha bide Esma var favori otistiğim onlar sayesinde Ateşi unuttum ama ilk gün onu görmeyince hüngür hüngür ağladım tüm yaz onu görmeyi beklemiştim ertesi günler okula gelmedim yine dağılmıştım ihafta sonu kitap almaya annem ile birlikte giderken Ateşle karşılaştık kokusu hiç değişmemiş değişen tek şey bana olan bakışlarıydı ve önümden geçerken telefonunu açtı efendim aşkım dedi konuşarak gitti ve ben bi kez daha öldüm
