Lina Albert'ı görünce sinirle bağırdı.
-ALBERT SEN NE YAPMAYA ÇALIŞIYORSUN. SONSUZ ATEŞ’İ YOK ETMEYE KALKIŞMA. BU TÜM ATEŞ KRALLIĞI’NIN SONU OLUR.
-Amacım da bu zaten Lina’cığım. Ve Sonsuz Ateş’i nasıl yok ediceğimi biliyorum. TABİİ Kİ ŞİFALI SU İLE.
-Hey, Lina. Şifalı Su da ne.
-Sonsuz Ateş gibi birşey. Ve eğer o suyu Sonsuz Ateş’in üzerine dökerse... Ateş Krallığı yok olur.
-Lina, buna bir son verebiliriz ama bir şartla. Benim asıl ait olduğum yer Su Krallığı. Eğer ülkenin kralı olarak beni seçersen Sonsuz Ateş’i yok etmem. Seçim senin.
-ASLA.
-Bunu sen istedin Lina.
Albert elindeki ateşin üzerine suyu döker ve inanılmaz yıkım sesleri gelmeye başlar. İşte oluyor, ATEŞ KRALLIĞI YOK OLUYOR. Bunun üzerine Luna ağlamaya başlar. Çocukluğu orda geçmiş ve artık Ateş Krallığı yok...
-ALBERT. BUNU NEDEN YAPTIN. NİYE...
-Luna, bunu ikizine sorsan daha iyi edersin.
-LİNA, BANA NİYE GERÇEKLERİ ANLATMIYORSUN.
-Özür dilerim, gerçekten. Ama bunu yapamam Luna.
-ÖYLE Mİ? BEN GİDİYORUM.
-Ben... özür dilerim Luna. Gidebilirsin.
Luna kapıya doğru giderken pişman olur söylediklerine. Bunu düşünürken etraf toz ile kaplıydı. Ateş Krallığı’nın tozları buraya kadar gelmişti.
Luna Ateş Krallığı’na geldiğinde etraf çok kötüydü. Onu gören insanlar şunları söylüyordu.
-SENİN KADAR BECEKRİKSİZ İNSAN GÖRMEDİM.
-BECERİKSİZ.
-NİYE SONSUZ ATEŞ’İ YOK ETTİN.
Luna bunları düşündü ve kalmaya karar verdi. Sonuçta her ne olursa olsun ikizini bırakamazdı. Luna bağırdı.
-Albert, bunu neden yaptın, neden?
-Sen karışma Luna. Beni anlasan böyle demezdin.
-Anlat o zaman, HADİ?
-Öğrenirsin...
*Albert koşarak sığınaktan çıkar*
-LİNA. BANA ANLATACAKSIN ŞİMDİ.
-Tamam, ama iyi dinle. Ben eskiden Albert ile yakın arkadaştım. Evet, onlar genelde sizin ordaydı ama ailesi ile sık sık buraya gelirlerdi. Çünkü Albert aslında su gücüne sahipti. Ve o ajandı. Amacı Ateş Krallığını bitirmekti.
-SEN DE BUNA İZİN VERDİN.
-Evet, ama gerçekten pişmanım. Yaptığım hatanın farkına varınca Albert çoktan seçmelere katılmıştı. Ben de belki sen onu durdurursun diye senin kraliçe olmanı sağladım.
-LİNA, SENİ GÖRMEK İSTEMİYORUM.
-Ne olur, dinle beni.
-Lina, saçmalamaktan başka birşey demiyorsun. Keşke tanışmasaydık.
-Luna, dur ne olur. Beni anlayan tek insandın...
-Görüşürüz...
*Luna kapıyı çarparak kapatıp sığınaktan çıktı.*
Lina içeride ağladı. Saatlerce. Tek kardeşi onu sevmiyordu. O sırada Luna Ateş Krallığı'nda insanlara yardım ediyordu. Luna da bir yandan ağlıyordu. Sonra karşıda onu gördü. Lina oradaydı. Geldi ve özür diledi. Duymamazlıktan geldi Luna. Lina da insanlara yardım etmeye başladı. Sonra anneleri Nova koşarak geldi.
-LİNA, NE İŞİN VAR BURADA.
-Neden anne, gelemez miyim?
-Anne Lina haklı karışma ona.
-Luna sen gider misin birşey konuşacağız da.
-ZATEN BENDEN HERŞEYİ SAKLIYORSUNUZ.
Luna sinirle oradan uzaklaştı. Lina ve annesi Nova konuşmaya başladı.
-Anne, Albert yaptı bunu.
-Biliyordum, o çocuk ve ailesinde bir tuhaflık vardı.
-Anne, sana birşey anlatmam lazım...
-Söyle hadi.
-ONA ŞİFALU SU'YU VE SONSUZ ATEŞ'İ BEN VERDİM.
-Ne? Sen ne yaptın Lina NE YAPTIN. Aferin sana, istediğin oldu.
Lina ve annesi Nova konuşuyorlardı ama arkalarında onları dinleyen Lunayı görmediler...