Kitap adı: ATEŞ HATTI
WATTPADA ismim: nrqrbnva_(7 bölüm burda şimdeden yayımlanmışdır ordan okuyun)
NOT:ARAS İSMİ PARS OLARAK DEĞİŞDİRİLMİŞDİR!
Radar seni görmesin diye değil, seni gerçekten hissetsin diye.”

8~
Saat 09:41
Üzerimde salaş bir hoodie, önümde laptopumla kampüsün yanındaki o lüks kafede oturuyordum. Burası Karahan Holding'e sadece iki sokak uzaklıktaydı. Pars Karahan'ın o "mükemmel" hayatında uğradığı tek insani mola yeri burasıydı.
Niye mi burdayım ?
Okular tatilə çıkmış benim ise canım sıkın idi ve ben yeni bir 'av' bulmuşdum.
Laptopumda sadece sıkıcı bir Java ödevi varmış gibi görünüyordu ama arka planda Pars'ın telefon sinyalini takip eden sinsi yazılımım tıkır tıkır çalışıyordu.
Birden telefonum masanın üzerinde deli gibi titredi.
+543***: "Hâlâ bir IP adresi yok!"
Bu kişinin ismini 'Kurbanım' olarak deyişdirli:
Kurbanım: "Bütün siber timi siktir ettim. Hepsi birer gerizekalı!"
Kurbanım: "Neredesin lan sen? Klavyenin arkasına saklanıp tatava yapmak kolay. Yüreğin yetiyorsa karşıma çık!"
Sırıttım. Kahvemi yudumlarken parmaklarım ekranda bir mermi gibi hızla uçtu.
Siz: "Sakin ol şampiyon, damarların çatlayacak. Klavyenin arkası gayet konforlu; pofuduk terliklerim ve kahvemle çok mutluyum. :)"
Siz: "Ayrıca o zavallı çocukları neden kovdun ki? Suç onlarda değil, bende. Ben çok iyiyim Karahan, sike sike kabul edeceksin artık bunu. ;)"
Kurbanım: "Kabul falan etmiyorum lan! Seni bulduğumda o 'iyi' halinden eser kalmayacak, seni yerin dibine sokacağım."
Kurbanım: "Şu an neredesin? Hangi cehennemin dibindesin onu söyle bari!"
Siz: "Çok yakındayım... Belki de şu an o pahalı parfümünün kokusunu alabiliyorumdur? ;)"
Tam o sırada kafenin kapısı sertçe açıldı. İçeri giren rüzgarla birlikte o ağır, "benzenginim" diyen parfüm kokusu burnuma doldu. Kafamı kaldırmadan göz ucuyla baktım. Siyah takımı, hafif dağılmış saçları ve o meşhur, zifiri kara gözleriyle
Pars Karahan tam karşımdaydı.
Öfkeden gözü dönmüş gibiydi. Kasadaki kıza ters bir şeyler söyleyip tam çaprazımdaki masaya çöktü. Elindeki pahalı telefonu masaya öyle bir vurdu ki, "çat" sesini buradan duydum.
Telefonu tekrar titredi.
Kurbanım: "Yalan söyleme siktir git! Yakınımda falan değilsin. Olsa olsa bir fare deliğinde titriyorsundur."
Siz: "Fare deliği mi? Ayıp oluyor ama... Bak tam şu an sağ çaprazına bak, ne görüyorsun?"
Pars bir an duraksadı. Mesajı okur okumaz kafasını hızla sağ çaprazına, yani benim olduğum tarafa çevirdi. Kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı ama yüzümdeki o "ödev kasan masum öğrenci" ifadesini milim bozmadım.
Göz göze geldik. O simsiyah gözleri üzerimde bir saniye oyalandı. Sadece ders çalışan, kahvesini içen sıradan bir kız görüyordu.
Dudaklarını büküp, "Sıradan bir velet," der gibi tiksinir bir ifadeyle kafasını çevirdi. Onun gözünde ben sadece "önemsiz bir kalabalık"tım.
Hemen klavyeye abandım.
Siz: "Gördün mü? Ama tanıyamadın. Yazık... Oysa birbirimize dokunacak kadar yakındık. O kara gözlerin pek bir şey görmüyor galiba patron. ;)"
Kurbanım: "NE?! LAN SEN AZ ÖNCEKİ KIZ MISIN?"
Siz: "Cidden o kızı ben mi sandın? O zavallı, masum, ders çalışan öğrenci kızı cidden 'Sistem Hatası' mı sandın? HAHAHAHA!"
Siz: "Ulan cidden malsın Karahan! Yanındaki masada oturan kızı 'saf bir öğrenci' sanıp önüne döndün ya... İşte bu yüzden beni asla bulamayacaksın. Seni kendi mekanında eledim patron."
Kurbanım: "SİKTİR! DUR GİTME LAN!"
Pars bir hışımla ayağa kalkıp etrafına bakmaya başladı. Ama ben çoktan laptopu çantama atmış, arka kapıdan kendimi sokağa bırakmıştım bile. Sokağın köşesini dönerken, Pars'ın kafede deli gibi sağa sola bakışını camdan izleyip son mermiyi sıktım:
Siz: "Gözünün önündekini göremeyen bir kör, beni dijital dünyada nasıl bulacak? O kızın masumluğuna kandın ya, en çok ona gülüyorum. Puanım: 10 üzerinden 0. Çok gerginsin, o sinir o yakışıklı suratına hiç gitmiyor. Hadi eyvallah! ;)"
◇♧◇
Merhaba!
Yeni bölüm ile karışınızda umarım seversiniz,daha iyi olmasın için oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın.
İyi okumlarr🌷