Noctis’in bedeni yatağında hareketsiz kaldı.
Ama o… yine ayrıldı.
Bu sefer daha hızlı oldu.
Sanki bir kapı zaten açıktı ve o sadece içeri adım attı.
Astral düzlem artık farklıydı.
İlk geldiğindeki o hafiflik yoktu.
Hava daha yoğundu. Daha karanlıktı.
Sanki görünmeyen bir şeyler nefes alıyordu.
Noctis etrafına baktı.
“Buradayım…”
Sesi yankılanmadı.
Bu kez sesler… yutuluyordu.
Koridora ilerledi.
Ama bu, onun evi değildi artık.
Duvarlar eğilmişti. Tavan çok yüksekti. Gölgeler… hareket ediyordu.
Ve sonra—
hepsi durdu.
Sanki herkes onu fark etmişti.
Bir fısıltı yayıldı.
Tek bir yerden değil… her yerden:
“Geldi…”
Noctis geri dönmek istedi.
Ama bu sefer… istemediğini fark etti.
Çünkü içindeki merak…
korkudan hâlâ daha büyüktü.