Günler geçti.
Noctis sadece okumakla kalmadı. Notlar aldı. Teknikleri denedi. Kitapta yazanları adım adım uygulamaya başladı.
Gece, ışıkları kapattı.
Oda tamamen karanlığa gömüldü.
Yatağa uzandı.
Kalbini yavaşlatmaya çalıştı. Nefesini düzenledi.
Kitapta yazdığı gibi…
“Bedenini unut. Sadece zihnini hisset.”
Dakikalar geçti.
Hiçbir şey olmadı.
Noctis gözlerini açtı.
“Saçmalık…”
Tam vazgeçecekti ki—
Bir şey oldu.
Vücudu ağırlaşmaya başladı.
Ama aynı anda… hafifliyordu.
Garip bir çelişki.
Kollarını hissediyordu ama sanki onlar ona ait değildi. Kulaklarında ince bir uğultu başladı.
Ve sonra…
bir kopma hissi.
Noctis gözlerini açtı.
Ama bu sefer… farklıydı.
Tavana bakıyordu.
Ama… yatağında da kendisini görüyordu.
Kalbi hızlandı.
“Başardım…”
Fısıltı gibi çıktı sesi.
Ama sesi bile farklıydı.
Daha yankılı. Daha boş.