O gün...
5 Şubat günü o kadar heyecanlıydım ki, ertesi gün okul vardı ve en sevdiğim dersler üst üste gelmişti.Tabi benimde içim içime sığmıyordu,o gün aşırı derecede yağmur yağıyordu aslında bu hava hiç hayrı alamet değildi.Ya o gün içimde bir his vardı sanki yarın okula gidemeyecekmişim gibi...
Güzel bir akşam geçirmiştim,filmler izlemiştim,muhabbet kuşumun yavrularıyla oynamıştım.Anlayacağınız 6 Şubattan önce en güzel zamanlarımı geçiriyordum.Sokaklar ışıl ışıl,binalarda ışıklar bir görsel şölen gibiydi gözümde...
Artık uykum gelmişti ama halen içim içime sığmıyordu sanki her şey bugün tuhaftı diyordum içimden.Çantamı hazırlayıp okul için tüm hazırlıklarımı yapmıştım.
Uyudum ve saat 04.17 idi.......
Yavru kuşlarımızın kanat çırpma sesleri eşliğinde büyük bir sallantıya uyandım.Resmen gözümün önünde her yer sallanıyordu.Avizeler,dolap kapakları,masalar...Korkudan bağırıyordum,ağlıyordum bir yandan ise rüya olduğunu düşünüp kendimi avutmaya çalışıyordum.
Deprem hafifledikten sonra kuşlarımızı aldık ve hemen aşağıya indik.Yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyordu.Ben ise halen yaşadığım durumun şokunu atlatamıyor ağlıyordum.
Zemin kattaki komşumuzun büyük bir otobüsü vardı işi gereği sürekli otobüsü apartmana getiriyordu.Neyse ki apartmandan inenleri ve bebeği olanları hemen otobüse aldı.Ben halen ağlıyor ve sinir krizi geçiriyordum.O esnada halen şiddetli artçı depremler üst üste oluyordu.Otobüs sürekli savruluyordu.İnanamıyordum sürekli kabus gördüğümü sanıyordum.Otobüste iken bazı binaların yıkıldığının haberi geliyordu.
İnsanlar resmen saklanamadan binaların çökmüş olması çok üzücü idi.
Artçılar hafifledikten sonra eve girmiştik.Boğazımdan tek lokma bile geçmiyordu.Ama bitmemişti içimde halen kötü bir his vardı.Öğlen saati olmuştu arkadaşımla sosyal medyadan yazışıyorduk.Tam o esnada...
Tekrardan aynı şekilde şiddetli bir deprem daha oluyordu evden kaçtık ve kaçtığımız anda çarprazımızdaki iki bina birden yerle bir oldu.Eve bir kez daha girip eşyalarımızı aldıktan sonra kaçtık
Komşularımız sayesinden kapalı be etrafı boş olan bir kafede kalıyorduk.Tabi bunun yanında bu kafede ihtiyaçlarımızı da karşılıyorduk.Afad tarafından yardımlar dağıtılıyor yemek,abur cubur vs. ihtiyaçlarımızı alabilmek için sıraya giriyorduk.
Yaklaşık 6 gün kadar bu kafede kaldıktan sonra eve geçmiştik.
Bizim evimize birşey olmamıştı ama diğer binalarda durum biraz farklıydı.En lüks daireler nerdeyse insanlara mezar olacaktı.
Bu yukarıda gördüğünüz bina herkesin övdüğü o site idi...
Büyüklerim hep sunu söylerdi " bir saniye sonra bile neler olacağınızı tahmin edemeyiz " gerçekten bu söz o kadar doğru ki...
Artık Adana o kadar canlı değil diyebiliriz.Binalar,sokaklar,caddeler bomboş,herkes bir yana dağılmış durumda.İnşAllah eskisi gibi oluruz.
Bu yazıyı okuduysanız gerçekten sizlere çok teşekkür ederimm 🥰 Tabi o kadar başınızı şişirdim🤗
Tuncay