Alkışlar hayatım boyunca hep alışık olduğum bir şey olmuştur zira şu an an karşımda bir salon dolusu insan beni ayakta alkışlarken hiç bir şey hissetmem normal değildi en ufak bir heyecan veya mutluluk yoktu.
Başarı benim için hep bir kelimeden ibaret olmuştur zira insan kolayca elde ettiği şeylere pek değer vermez.
Konferans salonundan çıktığımda Nazlı'nın yanıma koşması bir oldu bir elinde her zamanki gibi enerji içeceği diğer elinde ise bir kucak dolusu dosya vardı sarı saçlarını sıkı bir at kuyruğu yapmış yüzünde her zamankinin aksine oldukça az bir makyaj vardı.
"Miranda gerçekten harikaydın o suratsız CEO bile seni ayakta alkışladı"
"Beni ayakta alkışlamış olabilir ama daha düne kadar senin bu toplantıyı yapman için kırk fırın ekmek yemen lazım diyordu"
"Fazla kafaya takıyorsun o seni daha fazla çalışmaya teşvik etmek amacıyla öyle söylemiştir"
"Benim çalışmak için kimsenin teşvikine ihtiyacım yok ben başkalarının isteğiyle değil kendim istediğim için çalışırım ayrıca terfi için onun mutlaka bir şartı vardır "
"Sanırım haklısın "
Koridorda yürümeye başladığımda insanlar gizlice bana bakıp hemen işlerine geri dönüyorlardı onları farketmediğimi sanıyorlarsa gerçekten yanılıyorlardı . Koridorun sağına döndüğümde CEO nun asistanı Burak'ı gördüm her zamanki gibi ciddiyetten yoksun bir şekilde bol bir pantolon üzerine beyaz bir kazak ve dağınık saçlarıyla bana doğru geliyordu yürümesi
bile sanki sahil kenarında yürüyormuş gibiydi nihayet yanıma vardığında söylediği tek cümle
"Miranda hanım Murat Bey sizi odasında bekliyor"