Hayat... Evet hayat genellikle çok acımasızdır.(Genellikle diyorum çünkü 'bazen' desem yanlış olur çünkü genellikle ve hatta çoğu zaman.) Bizi ordan oraya savurur. Oysaki biz hiçbir şey yapmamışken.... Ve biz hep yaptığımız gibi ayakta durmaya çalışırız. Bazen duramayız,hemen düşeriz. Bazen durmaya çalışırız, pek beceremeyiz ama yinede ne olursa olsun deneriz. Deneriz ki 'Denemedik' demeyiz en azından. Tabii bazılarına çok ağır gelir bu yük yapamazlar,hemen vazgeçerler ama şunu unutmayın ki (DENEMEDEN OLMAZ, DENEMEDEN VAZGEÇİLMEZ,siz siz olun sakın denemeden vazgeçmeyin. Sakın unutma) dene ki daha sonrasında 'denedim' ama olmadı diyebilecek yüzün olsun kendinde. Ama yinede 'denedim' diyebilirsin..
Selim ile arkadaşlıktan da öteye gećebilmeyi o kadar çok istiyorum ki ama olmuyor işte o istemiyor istese ben dünden razıyım onunla olmaya..... Tam hayallerimin ortasındayım ki - ne oldu dersiniz- annem çağırdı tabiiki. Hepte böyle olur zaten. " Nehir, kızım bir bakar mısın? Seninle konuşmak isteyen birisi var"
Allah Allah kimdi acaba bu benimle konuşmak isteyen kişi. Görelim bakalım. "Tamam anne, geliyorum" diyip hemen gittim yanına ve telefonu uzattı. Telefonu kulağıma götürmeden önce "Anne, kim bu" dedim ve annem ise tabiikide her zamanki gibi beni şaşırtmadı " konuşmadan bilemezsin" (çok sinir oldum, neyse neyse Nehir biz konumuza dönelim) merak ve heyecanla hemen telefonu kulağıma götürdüm ve " alo, kimsiniz acaba?" Dedim ama telefon daki kişiden sadece kıkırtı sesi geldi ve en sonunda " bir düşün bakalım" dedi biraz düşündüm ama hatırlayamadım " kusara bakmayın lütfen ama hatırlayamadım" "sesimde mi tanıdık gelmedi?" " Yok hayır, malesef" diyebilirim sadece. " Benim ben şapşal İzgi... Şu eski dostun olan İzgi. Hatırladın mı?" Demesiyle olduğum yerde kalakaldım. (Unutur muyum hiç? Eski dostlar nasıl unutulur ki? )
"Ama benim anlamadığım şey bunca yıl sonra kimden,nasıl buldun tüm bunları?" Dedim bir anda içinden dedim sanmıştım ama dışımada vurmuşum. " Buldum işte. Napcan. Hem sen onu bunu bosverde bana kendi numaranı ver! Ordan arayım seni. Annenin telefonundan rahat konuşamam ben" " tamam bekle"
iki buçuk saat sonra
Aradan tam iki buçuk saat geçmişti ve biz hala konuşmaya devam ediyorduk. O benim tam 7 senelik arkadaşımdı. Tamam 7 senedir görüşmüyor olabilirdik ama tam 7 sene önce tanışmıştık. İlk arkadaşımdı, ilk dostumdu, ilk sırdaşım dı.... Yapmadığım tüm o güzel ve anlamlı şeyleri ilk onunla yapmıştım. Yani yeri benim için ap ayrıdır...
Geçmiş
1. Sınıfın ilk haftası durmadan ağlıyordum beni öyle görünce dayanamayıp yanıma geldi ve beni teselli etmek yerine oda benimle birlikte ağladı. Tam 1 ders geçti tabii biz yine ağlıyoruz öğretmenimiz teselli falan etmeye çalışıyor tabii ama başaramıyor. En sonunda dayanamayıp ailemizi falan arıyor. İzgi'nin annesi kardeşlerini hastaneye götürdüğü için gelemedi (kardeşleri diyorum çünkü ikiz kardeşi var) babaları desen teröre yardımdan dolayı hapiste. Anneside napsın üç çocukla kalmış ortada... Neyse işte biz konumuza dönelim. Öğretmenimiz benim annemi aradı bunlar susmuyor falan fistan herşeyi anlattı. Sonrada annem bizim ikimizi almaya geldi tabii biz hala ağlıyoruz annem aldığı halde. En sonunda kadında bıkmış olacak ki susarsanız dondurma alıcam size dedi an sustuk.
Eve doğru giderken bir markete uğrayıp 2 tane dondurma aldı. Ve bizde böyle arkadaş olduk ( ne kadar tuhaf dimi ama) tam 1. Sınıf bitti yaz tatiline gireli 1 ay oldu ve babası da hapisten çıktı. Tabii o 1 ay içerisinde biz hala konuşup, görüşüyoruz annelerimiz falan arkadaşlar. Neyse babası hapisten çıktıktan sonra yurt dışına taşındılar o günden sonra ne konuştuk nede görüştük. Şimdi diyeceksiniz telefon yok muydu? neden aramadınız falan diyeceksiniz hemen söyleyeyim çünkü numaralarını, hatlarını herşeylerini değiştirmişler anlicaniz Türkiye ile bağlantılarını kökten koparmışlardı o yüzden bizim hikayemizde yarıda kaldı.
Şimdiki zaman
Ama nasıl yaptıysa annemin telefon numarasını bulmuş ve aramış sağ olsun. Kaçtır soruyorum cevap vermiyor. Ama yinede peşini bırakmicam cevap vermesede yinede sorucam " İzgi" "efendim,Nehir" "numarayı nereden buldun?" " Off Nehir offf. Söylesem bırakcak misin peşimi?" "bırakıcağım" " söz mü?" "Söz, hadi söz" " iyi tamam. biz geçen gün Türkiye'ye geldik benim doğduğum şehre Mardin'e hala Mardin'deyiz. Neyse işte taşınıcaz sizin oaraya sonra anlatırım sana bende dedim orada Nehir'gil yaşamıyor muydu annemin eski telefonundan annenin telefon numarasını bulup aradım. Bu yani" " unutmadın yani beni?" Dudaklarımdan bir anda çıkıverdi.