Bugün günlerden okul, yani pazartesi. Her zaman nefret etmişimdir pazartesinden. İnsanlar neden sever ki yeni haftaya, yeni güne, yeni aya veya yeni yıla başlamayı.
ahh her neyse. Yine her hafta olduğu gibi homurdana homurdana kalkmış, homurdana homurdana yatağımı toplamış, homurdana homurdana hazırlanmıştım. Arada bir kendimi kandırmaya çalışıyordum. Sanki yeni güne çok mutlu çok sevecen başlamışım gibi saçma salak şarkılar açıp kendimi eğlendirmeye çalışıyordum. Ama o şarkılara daha fazla tahammül edemeyip kapıyordum hemen.
telefonuma gelen bildirimle cebimdeki telefonu çıkardım ve ekrana tıkladım. Her zaman ki gibi yine Adrian yazmıştı.
”seni bekliyorum acele etsen iyi olur uyuşuk adam”
Adrian’ın yazdığı şeyle istemeden kıkırdadım ve sanki hiç gülmemişim gibi ciddi bir şekilde cevap yazdım.
“bekle lan biraz”
ard arda gelen bildirimleri takmayarak ayakkabımı giydim ve kapıya adımladım. Kapıyı açar açmaz Adrian ile karşılaştım.
“olum sakat mısın niye cevap vermiyorsun?” Başladı bizim mesai.
ellerimi Adrian’ın yüzüne çıkardım ve yanaklarından sıktım.
“relax ol biraz ya gecikmedik rahat ol”
”senin için demesi kolay tabii” ayh bir başladımı susmak bilmiyordu cidden.
Adrian ile sohpet ede ede okul binasına yaklaşmıştık. Adrian benim hemen bir sokak aşağımda oturuyor, okul ise benim evime aşırı derecede yakındı neredeyse.
“Yeni öğretmen atanıcak diyorlar. Doğru mu sence?” Adrian’ın konuşmasıyla gözlerimi ona çevirdim.
“Yeni bir hoca mı geliyor? Haberim yoktu benim.”
“Halbuki herkesin diline düştü bile. Nasıl haberin olmaz ki?” Ellerimi bilmem dercesine yukarı kaldırdım. Daha sonra sol omuzumdaki çantamı düzeltip tekrar Adrian’a döndüm.
“Kadın mı erkek mi acaba?”
“Yani ben de bilmiyorum. Hatta gerçekten yeni biri gelecek mi ondan bile şüpheliyim. Gelirse de yaşlının biri gelir zaten salla.” Adrian doğru söylüyordu. Nerde genç beyler nerde genç bayanlar.
Hep kartlaşmış öğretmenler geliyordu.
Biz konuşana kadar çoktan sınıfa varmıştık. Sınıfa girdik ve gözler bize döndü.
“Günaydın köpekler.” Adrian da aynı şeyi söyleyince birbirimize bakıp kahkaha attık.
“Size de günaydın ucubeler.” Sınıfça birbirimize hakaretler eder ama asla alınmazdık açıkçası. Güler geçerdik hep. Kimyamızda bu vardı bir kere.
Adrian ile sıralarımıza oturduk. Tanrıya şükür ki sıra arkadaşıydık. Adrian benim çocukluk arkadaşım aynı zamanda da ilk arkadaşımdı. Hâlâ da öyle gerçi.
Herkes birbiriyle sohpet etmeye başlamıştı bile. Ders zili çalmış iki dakika sonra ise öğretmenler zili çalmıştı. Çok geçmeden kapı açıldı ve sınıf sessizliğe gömüldü. Bugün kel fizikçiyle dersimiz vardı.
Kel fizikçiyi beklerken onun yerine uzun boylu, geniş omuzlu, yapılı, güzel yüzü olan genç bir adam girdi.
Sınıftakilerden biri konuştu.
“Yanlış oldu galiba?” Aynı şeyi düşünüyorduk Luca ile.
“12 F burası değil mi?” Adamın konuşmasıyla birbirimize bakmaya başladık ve o anda sabah Adrian’ın söyledikleri aklıma geldi.
“Aa siz yeni fizikçi misiniz?” Uzun boylu adam sınıfa geldiğinden beridir ilk kez bana baktı ve tebessüm ederek kafasını salladı.
“E siz kart ve kel değilsiniz?” Şaşkınlığımı üzerimden atmadan konuşmamla bütün sınıf kahkahalara boğuldu resmen. Uzun boylu yakışıklı adam da dahil. Gerçi o sadece yarım ağız sırıtıyordu. Ben ise ne dediğimin yeni farkına varmıştım.
“Ayy öyle demek istemedim yani öyle demek istedi- ama öyle de deği- ama öyle de gibi davranabiliri-” durumu toparlayamadığımı fark edip daha da rezil olmamak adına susmuştum. Karşımdaki adam ise hiç bana yardımcı olmadan bütün vücuduyla bana dönüktü.
Yarım ağız sırıtması gitmiş onun yerine dişleri gözükür şekilde gülümsemesi almıştı yerini.
“Sakin ol liseli. Anladım ne demek istediğini.” Ardınından ceplerindeki ellerini çıkardı ve masasına ilerleyip öğretmen sandalyesine oturdu.
“Ben Pars Wizard. 23 yaşındayım.” Ardından bütün sınıfa göz gezdirdi.
“Sıra sizde”
Herkes sıra sıra kendini tanıtmış sırada ise ben vardım şimdi.
“Ben Alex Brown. Sizinle tanıştığıma memnun oldum.”
“Ben de” dedi ve gülümsedi. İlk dersi sohpet ve tanışmayla geçirmiştik.