İlk bakış
Leyla, 17 yaşında, hayalleri olan, kitap okumayı seven bir kızdı. Herkes onun güzel gülüşünü severdi ama kimse kalbinde taşıdığı yalnızlığı bilmezdi. O, bir gün onu gerçekten anlayacak birini bulmayı hayal ederdi.
Bir sonbahar sabahı okula yeni bir öğrenci geldi. Adı Aras'tı. Siyah saçları, kahverengi gözleri ve sakin tavırlarıyla dikkat çekiyordu. Sınıfa girdiğinde herkes ona bakıyordu. Leyla da istemeden gözlerini ona çevirdi.
Öğretmen Aras'ın boş sıraya oturmasını istedi. Şans eseri boş sıra Leyla'nın yanındaydı.
— Merhaba, ben Aras, dedi gülümseyerek.
— Ben de Leyla, diye cevap verdi Leyla.
İlk başta sadece derslerle ilgili konuşuyorlardı. Ancak günler geçtikçe sohbetleri uzamaya başladı. Birlikte ödev yapıyor, teneffüslerde konuşuyor ve birbirlerini daha iyi tanıyorlardı.
Bir gün yağmur yağıyordu. Leyla şemsiyesini evde unutmuştu. Okul çıkışında kapıda durmuş yağmurun dinmesini bekliyordu.
Aras yanına geldi.
— İstersen şemsiyemi paylaşabiliriz.
Leyla hafifçe gülümsedi.
— Teşekkür ederim.
O gün aynı şemsiyenin altında yürüdüler. Yağmur damlaları yere düşerken ikisi de hiç konuşmadan yürüyordu. Ama sessizlik bile güzeldi.
Aradan aylar geçti. Leyla artık Aras'ı görmeden bir gün geçirmek istemiyordu. Fakat duygularını söylemeye cesaret edemiyordu.
Bir akşam telefonuna bir mesaj geldi.
Aras: "Yarın okuldan sonra parka gelir misin? Sana söylemek istediğim bir şey var."
Leyla'nın kalbi hızla atmaya başladı.
Ertesi gün parkta buluştular. Hava serindi. Ağaçlardan yapraklar düşüyordu.
Aras derin bir nefes aldı.
— Leyla, seni tanıdığım günden beri hayatım çok değişti.
Leyla heyecanla ona baktı.
— Çünkü seni seviyorum.
Leyla'nın gözleri büyüdü. O an bütün korkuları kayboldu.
— Ben de seni seviyorum Aras.
İkisi de gülümsedi.
O günden sonra birlikte çok güzel anılar biriktirdiler. Sinemaya gittiler, uzun yürüyüşler yaptılar ve hayallerini birbirlerine anlattılar.
Fakat bir gün Aras'ın ailesinin başka bir şehre taşınacağı haberi geldi.
Bu haber ikisini de çok üzdü.
Son görüş günlerinde Leyla gözyaşlarını tutamıyordu.
— Beni unutmayacaksın değil mi?
Aras onun ellerini tuttu.
— Seni unutmam mümkün mü? Sen benim en güzel hikâyemsin.
Aras başka şehre taşındı. Aradan iki yıl geçti. Uzakta olmalarına rağmen birbirlerinden hiç vazgeçmediler.
Bir gün Leyla üniversitenin bahçesinde yürürken tanıdık bir ses duydu.
— Leyla!
Arkasını döndüğünde Aras'ı gördü.
Aras elinde bir buket çiçekle ona doğru yürüyordu.
— Sana verdiğim sözü tuttum, dedi.
Leyla gözyaşları içinde gülümsedi.
— Ben de seni hep bekledim.
Aras çiçekleri ona uzattı.
— Bundan sonra hiçbir yere gitmiyorum.
Leyla mutlulukla ona sarıldı.
Çünkü bazı aşklar tesadüfle başlar, zamanla büyür ve ne kadar uzak kalırlarsa kalsınlar birbirlerine geri dönerler.