Draco, asasını indirmeden Hermione’ye doğru bir adım attı. Aralarındaki mesafe azaldıkça, havada statik bir elektrik yükü ve eski bir toz kokusu hissediliyordu. Draco'nun gözlerinde, Hermione’nin hayatında daha önce hiç görmediği bir pişmanlık gölgesi belirdi.
"Eğer bu bölgeye adım atarsak," dedi Draco, sesi şimdi bir uyarı kadar sertti, "sadece büyünün kökleriyle değil, kendi karanlığımızla da karşılaşacağız. Ben o bölgede kendimi kaybetmekten korkuyorum, Granger. Peki ya sen? Sen neyi kaybetmekten korkuyorsun?"
Hermione elindeki antik parşömeni yere bıraktı ve ayağa kalktı. Draco’nun üzerine doğru gelen o soğuk ve mesafeli tavrına rağmen geri çekilmedi. "Ben zaten çok şeyi kaybettim, Malfoy. Büyünün yok olduğu bir dünyada, kendi doğrularımın bile hiçbir önemi kalmadı. Eğer bu maceranın sonunda kendimi kaybedeceksem bile, bunu en azından bir şeyi düzeltmeye çalışırken yapmayı tercih ederim."
Tam o sırada, arkalarındaki devasa kara delik bir kez daha gürledi. Taşlar yerinden oynadı, toprak titredi. Hermione, dengesini kaybederek Draco'nun olduğu tarafa doğru savruldu. Draco, içgüdüsel bir refleksle kolunu uzatarak onu yakaladı. Parmakları Hermione’nin koluna değdiği anda, havada parlak, altın rengi bir kıvılcım çaktı.
İkisi de donup kaldı. Bu, sadece basit bir temas değildi; bu, büyünün artık dengesini yitirdiğinin ve aralarındaki antik, açıklanamayan bir bağın ilk işaretiydi.
Draco, Hermione’yi hemen bırakmadı. Bir an için, ellerinin arasındaki o titreyen bedenin sıcaklığını hissetti. Sonra hızla geri çekildi, sanki elleri yanmış gibi. "Görüyorsun işte," dedi nefes nefese. "Büyü can çekişiyor ve biz onun en tehlikeli kırılma noktasına ulaştık."
Hermione, hala o anın şokuyla koluna bakıyordu. "Bu... bu imkansızdı. İkimizin arasındaki büyü... neden bu kadar güçlü tepki verdi?"
"Çünkü," dedi Draco, yüzünü tekrar o geçilmez maskesine büründürerek, "borç ödenmeden, kehanet tamamlanmaz. Şimdi, o parşömeni al ve arkamdan gel. Eğer sağ kalırsak, bu anı asla konuşmayacağız."
Hermione, önündeki uçsuz bucaksız karanlığa ve Draco’nun ardındaki o belirsiz geleceğe baktı. İlk adımı attı. Biliyorlardı ki, geri dönüş yoktu; sadece ileriye, karanlığın tam kalbine doğru bir yolculuk başlamıştı.
