Luna kulaklığını takmış metrobüste şarkı dinliyordu. Ama sıkıntıdan patlayacaktı neredeyse, keşke aklını kullansaydı çok acımıştır. Kendime acıyorum gerçekten diyordu içinden.
Bu olacakmıydı cidden dinlermiydi beni bu kalp hapishanesinde mahsur kalmıştı. Çıkması çok zordu bir şans, bir şans kurtarırdı belki onu metrobüste yere umutsuzca bakıyordu. Gerçekten oldu mu bu nasıl yapar onu bulabilecekmiyim acaba yoksa, yoksasını düşünme çünkü acı en keskin düşüncede bastırır.
Doğru sonuçta acı acıdır geçse bile izleri ebediyen geçmemek üzere içinde kalır. Buna yara deniyordu değil mi? Ama bence kasıtlı yapılan şeylerin bıraktığı izdi. Bu kadar çaresizlik biri için bile çok fazla ya ikiyse
Buna cesaret edemez. Asla izin vermem bir başkası varsa aklında hayır, hayır böyle düşünme diye kendini teselli ediyordu Luna doğru çıksaydı aşk istemediğim gibi olsa yinede beni severmiydin. Sana birisi el uzatsa şansın olurmuydu tekrardan...