Havalananının insanların oldukça fazla olduğu bir bölgeye doğru ilerledim. Artık özgürdüm. Umarım...
Etrafı kolayca görebilmek ve yüzümün tanınmaması için şapkayı hafifçe yüzümü kapatacak şekilde örttüm.
Arkamda hiçbir iz bırakmadığımı sayarak uçağa binmek için yolcularla beraber kalabalık ortamlardan yürümeye dikkat ederek uçağa doğru ilerledim.
Hayatımın en kritik ve önemli dakikalardı. Her bir dakika bir tehlike ve özgürlüğe doğru ilerlediğim dakikalardı.
Valizimi sıkıca kavrayıp diğer insanlarla beraber ilerlemeye başladım. Bugün hafta sonu olduğundan etraf daha da kalabalıktı.
Hizmetli kadına pasaportumu gösterip ilerlemeye devam ettim. Etrafa dikkat çekmeden bakınarak yolcularla beraber uçağa bindim.
Uçağa bindiğimde 204 numaralı koltuğu aradım. Daha on basamaklı sayıların oradayken bir kadının bana baktığını fark ettim. Yüzünü dikkatlice inceledim. Orta boy sarı saçları vardı. Muhtemelen boyaydı. Burnunda ve kaşında piercing vardı. Beyaz tenliydi ve sürdüğü allıkla yanakları kıpkırmızı olmuştu. Dudağı hafif dolguluydu ve sanırım yeni yaptırmıştı. Yüzünde sadece dikkat çeken dudağının yanındaki büyük bir doğum lekesiydi.
Anneme oldukça benziyordu. Umursamamış gibi yaparak koltuğumu aramaya devam ettim. Aslında annemin peşime taktığı çalışanlardan birisi olduğunu düşünüyordum. Ama eğer annem peşime bir çalışan taksaydı bu kadar dikkat çekmezdi. Çalışan olmama olasılığı daha fazlaydı. Korkmuştum açıkçası. Annemin yapabilecekleri kafamın içinde film senaryosuymuş gibi gelip geçti. Kendimi daha fazla korkutmaktan vaz geçip kadından uzaklaşmak için yöneldim. Tam gidecekken kadın bana seslendi. Kadının konuşmasından gerçek bir rus olmadığı belliydi. Oldukça dikkat çekici bir aksanı vardı:
"Pardon!"
"Buyurun."
"Sanırım yanlış yöne gidiyorsunuz."
"Nasıl yani?" diye karşılık verdim. Kadın, valizlerini çekiştirerek yanıma doğru ilerledi. Yanıma gelince "204" yazılı kartı gösterdi:
"204 numaralı koltuk o tarafta değil, bu tarafta." dedi ve gülümsedi. Bende ona gülümseyerek karşılık verdim. Bana eliyle gittiğim yönün zıt bir kısmını gösterdi. Uçak yeterli alana kadar sığacak bir boşluğa sahipti ama daraldığımı hissettim. Kadına dönüp teşekkür ettim. Kadın bana daha çok yön göstermek istediğini söyleyip koltuğun yanına kadar getirdi. Valizimi yerleştirip koltuğa oturdum. Cam kenarındaydı. Kadında kendi valizlerini koyup yanıma oturdu. Şaşırmıştım. Kadın resmen musallat olmuştu bana!
"Siz burada mı oturuyorsunuz?" diye sordum. Başıyla onayladı. Telefonunu çıkarıp birisine mesaj attı ve müzik açıp kulaklığını taktı.
Oldukça şüpheli birisiydi. Eğer şüphelerim gerçekse kadın acemi birisiydi. Daha çok daralmıştım. Kalbimimin ritmi artmıştı, hissedebiliyordum.
Sakin kalmaya çalıştım. Başarılı da olmuştum.
Biraz daha rahatlamak için bende kulaklığımı çıkarıp müzik açtım. Pencereden dışarıyı seyrederken düşündüm.
Gerçekten kurtulabildim mi?
Artık özgür müyüm?
Ablam beni kabul eder mi?
Annem peşime adam taktı mı?
Bu kadın kim?
Kaçtığımı düşünüp acaba tuzağa doğru ilerliyor muydum?
Kafamdaki soruları birazcık da olsun susturduktan sonra müziğin ritmiyle uykuya daldım. Özgür olduğumu düşünerek...