Ben Ayça Yalın.24 yaşındayım. Doktorum.Hayatım beyaz önlükle, hastane koridorlarında geçti. İnsanların acısına alıştım ama kendi duygularımı tanımayı hep erteledim. Öğrendiğim ilk şey; hissetmeden ayakta durmak oldu.Onu tanımadan önce gördüm.Bir durakta, bir sokakta… Ne konuşma vardı ne tanışma. Sadece kısa bir bakış. Ama bazı yüzler, hiç konuşmadan da yer eder. Günler geçti, ben o bakışı unuttuğumu sandım.Aylar sonra hastaneye bir asker getirildi. Yaralıydı. Sessizdi.Sedyenin yanında durduğumda tanıdım. O bakıştı. Bu kez isimler vardı, meslekler vardı ama zaman yoktu. Tanıştık. Geç kalmış bir tanışmaydı.Bizim hikâyemiz evlilikle, mutlu sonlarla yazılmadı.Görevler, korkular ve gerçekler vardı. Ben yaşatmaya çalıştım, o hayatta kalmaya. Aynı anda aynı yerde olamadık.Bu bir kavuşma hikâyesi .Bu, aynı hayata dokunup ayrı yollarda yürüyen iki insanın hikâyesi.
Ben Demir Kaya. 26 yaşındayım. Askerim. Hayat bana erken susmayı öğretti. Emir almayı, sorgulamamayı. Üniformayı giydiğinde bazı duygular geride kalır; en azından öyle sanırsın. Onu tanımadan önce gördüm. Kalabalık bir yerde, kısa bir an. Göz göze geldik. Konuşmadık. Ama bazı bakışlar insanın aklında kalır. Sonra yollar ayrıldı, hayat devam etti. Aylar sonra demir örgülerin, tel kapıların arasında yaralandım. Hastaneye getirildiğimde başımda duran doktora baktım. Tanıdım. O bakıştı. Bu kez isimler vardı, kelimeler vardı ama zaman yine eksikti. Ben savaşmayı biliyordum. O iyileştirmeyi. Aynı anda aynı yerde durmak her zaman mümkün olmuyor. Bu benim hikâyem. Bazı insanlar hayatına girer, iz bırakır ve gider. Adı konmaz, sonu olmaz… Ama unutulmaz.
