Birden kendimi havalanmış bir şekilde buldum ve birden yumuşak bir zemin galiba bu yatak olmalı nirden bir kapı çalma sesi ama alacaklı gibi ben irkildim ama bi anda yüzümde sıcak ve güven verici bir el hissetim bi ses bu abimin sesi"korkma küçüğüm ben hemen geliyorum" Kafa sağlamakla yetindim. Sonra oturdum kapı açılma sesi geldi ve bir kadın sesi abime bağrıyor olmalı ama cümleleri pek seçemiyordum birden adım sesi gelmeye başladı içeri bir kadın girdi nolduğunu alamaya çalışırken kadın üstüme yürümeye başladı ben korktum ama güçlü olmalıydım abim kadını tutuyodu ama kadın bana bağırarak bişeyler söyledi ama ben hiçbir şey anlamıyordum şu an noluyodu. Kadın nın ban sadece şeytan dediğini hatırlıyordum ondan sonra yine gözlerin karardı sinirlenmiştim gözümü açtığımda abim beni sakinleştirmeye çalışıyor ama işe yaramıyor . Kadın bir köşede durduğunu gördüm. Noluyodu bana hiç biri bana şeytan dedi diye bu kadar sinirlenmemiştim bu hayr alamet değildi içimdeki huzurlu suyu bulmaya çalışırken abim bana sarıldığını hissettiğim zaman o huzurlu suyu bulmuştum.
Abim benim huzurlu suyumdu benim dingin nehrimdi. Sonra abim kadına okadar sinirli bir şekilde bakıyordu ki birden bana baktı ama o sinirli abim değil de sanki hep sakın miş gibiydi. "Ben gelicem bitanem Gökçen ablanla konuşup gelicem" Kadının adı Gökçen miş öğrenmiş oldum.
... Murathan Karakut'tan...
Gökçen nasıl böyle bişe yapabilirdi nasıl kafam almıyodu "Gökçen sen naptın "
"Bilerek olmadı bilmiyodum Kepçük"
"Lütfen Gökçen iki üç gün görüşmeyelim"
"Ama Murathan"
"Hadi Gökçen kalbini kırmak istemiyorum hadi"
"Tamam Murathan görüşürüz"
Hemen kapıyı kapattım Özgül ün yanına gittiya çalışıyordu galiba yanına gittim onu göğüsüme doğru çektim bir bebekten farksızdı benim gözümde saçıyla oynayarak uyuduktan sonra bende uyudum..
..... Sabah Özgül den.....
Abim uyuyordu hemen kalkıp kahvaltı hazırladım abımı çağırmak için odaya gıtım ama abim yoktu tam seslenecektimki biri ağzımı kapattı aman bizde boş değiliz hemen kolunu çevirdim sonra yumruk atıcağım zaman abim olduğunu gördüm. Derin bir nefes verdim.
"Off abi korkut'un beni"
"Seni fazla hafife almışım"
"Bencede hıhı hadi kahvaltıya "
Kahvaltı yaptık mutfağa toplamıştım
Abim birden odasından çıkıp yanım a geldi ama ne gelmek metoğor gibi salona geldi asker üniformalı bi şekilde belinde silahı da vardı.
"Abi bu halin ne "
" Kızım polisler boşuna ban komutanım demiyor heralde ben bordo bereli yim "
"Oha cidisin"
"Evet"
"Beni timinle tanıştırırmısın "
"Tabi küçüğüm hata sende asker olmak istersen seni askeri okula veririm"
Hayelerim gerçek oluyordu büyünce asker olucaktım inanılmaz derecede güzel bir hayal gerçekleşçekti.
"Ama ben normal bir insan değilim abi"
"Biliyorum buda daha iyi bişe ilk peri asker "
"Oha kulağa müthiş geliyor"
Sonra abimle biraz daha konuştuktan sonra abim işe gitmişti ve benim kimliğimi de almıştı ben artık Özgül Ahsen Kumru değildim artık ben Özgül Ahsen Karakurtum yaşasın be abim beni herşeyden çok seviyo olmsı beni huzurlu hissediliyor du o benim en dingin nehrin olmuştu Murathan Karakut artık benim hayatımdaki güneş olmuştu....
