Bir sosyal bilgiler öğretmeni nasıl olur da sevdirebilirdi ona İnkılap dersini? Hem de bu kadar küçük bir dershanede... Sosyal bilgiler öğretmeni olan Sevcan öğrencilerini çok severdi. Onların beyinlerinin boş bir oda olduğunu düşünür ve bu odaya yeni eşyalar alıp onları yerli yerine koymayı kendine bir görev bilirdi. Evet küçük bir dershaneydi çalıştığı kurum fakat öğrenciler pırlanta gibi efendi, saygılı ve bir o kadar da bilgili çocuklardı. Çok tecrübeli bir öğretmen sayılmazdı fakat mesleğini çok sevdiği her halinden belliydi.
Öge dershanesinin ilk zili çaldı. Sevcan fazlasıyla heyecanlıydı fakat bunu öğrencilerine sezdirmemesi gerekiyordu. Derse girdi, öğrencileriyle tanıştı. Aralarından biri oldukça dikkatini çekmişti Sevcan' ın. Kısa boylu henüz yedinci sınıfa giden⁏ cilveli, kendine güvenen ve samimi tavrıyla tüm dikkatleri üzerine topluyordu adeta, minik kız çocuğu.
Günler ilerledikçe Sevcan bu kız çocuğunun adını hafızasına kaydetmeyi başarmıştı. Elif idi adı. Dersler zorlaşsa da Elif' in başarısı artmaktaydı. Sevcan, Elif' in velisi ile görüşmek istemişti. Bu kadar başarılı ve dikkat çekici bir öğrencinin velisini merek ediyordu. Ertesi gün Elif' in annesi gelmişti dershaneye. Kadıncağız merak içinde Sevcan öğretmeniarıyordu katlarda. Sonunda bulabilmişti aradığını.
“Merhaba, hoca hanım ben Elif' in annesi Emel Kazan.“
Sevcan merakını gidermişti. Emel hanım da kızı gibi kısa boylu bir bayandı. Sevimli bir görünüşü vardı.
Sevcan öğretmen ile Elif arasındaki samimiyet günden güne artmaktaydı. Elif hiç sevmediği ve bir o kadar da anlamadığı İnkılap dersini bu hocadan çok iyi anlıyordu. Sevcan öğretmeni sevdiği için derse olan ilgisi de artmıştı. Onun derslerine hep hazırlanarak geliyordu. Sevcan öğretmen bu durumun farkındaydı ve açıkçası çok hoşuna gidiyordu.
**Şimdilik Bitti**