Bir yerde okumuştum zaman sözcüğü o zamandan beri benim için çok önemli bir kavramdır. Hikaye şöyledir:
Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil. Bir gün, adanın batmakta olduğu duygulara haber verilmiş.
Bunun üzerine hepsi adayı terketmek için sandallarını hazırlamışlar. Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş, çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş Ada ne- redeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde geçmekteymiş
- Zenginlik, beni de yanına alırmısın? diye sormuş
Zenginlik
Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok, demiş
Aşk çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibirden yardım istemiş:
Kibir lütfen bana yardim et
Sana yardım edemem, Aşk, demiş kibir. Sırılsıklamsın yelkenlimi mahvedebilirsin
Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş:
Üzüntü , seninle geleyim.
Of demiş üzüntü, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var.
Mutluluk da Aşk'in yanından geçmiş, ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrisini duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş
Gel Aşk! Seni yanıma alacağım.
Bu Aşktan daha yaşlıca birisiymiş Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanina alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.
Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk 'a yardim eden yoluna davam etmiş Ona ne kadar borçlu olduğunu farkeden Aşk, Bilgiye sormuş
Bana yardım eden kimdi?
O, Zaman'dı diye cevap vermiş Bilgi Zaman mi? Neden bana yardim etti ki? diye sormuş Aşk
Bilgi gülümsemiş:
Çünkü sadece Zaman, Aşkın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir.
Zaman her şeyin ilacıdır derler. Gerçekten de her şeyin ilacı mıdır zaman?
Şu, her şeyin ilacı olan zaman, söz konusu özlemek olunca; hiç işe yaramıyor! Bence zaman her şeyin ilacı değil, bütün yaraları sarmaz... Mevsimler geçer seneler tek tek biter ve yeniden başlar, ve o yara her günden dahada artarak kanar. İnsan hiç bir şeyi unutmaz Zaman da unutturmaz, uyuşturur.