Zeynep kalbinin derinliklerinde sakladığı umutları ve hayalleri olan bir genç kız. Her sabah uyanırken içindeki o sıcak his, ona yeni bir günün getireceği güzellikleri hatırlatır sokakta yürürken, insanların yüzündeki gülümsemelerini kendinde bulur, o kadar ki hayat dolusu bir kız, doğanın sunduğu her küçük mucizeyi yeninden keşfederdi. Geceleri yıldızlara bakarken, küçüklüğünden beri kurduğu hayalleri hatırlar ve bir gün hepsini gerçekleştirdiğine inanırdı. İçindeki o küçük his, ona yol gösteren bir rehberdi, adeta karanlıkta parlayan bir ışık. Ama o ışık bir gün söndü. Hayatın getirdiği zorluklar, beklenmedik kayıplar, hayal kırıklıkları onu derin bir karanlığa sürükledi. Artık o içindeki ışık kaybolmuştu, artık sabahları uyanırken hissettiği sıcak duygu yavaş yavaş soldu. Sokaklarda yürürken insanların yüzündeki o gülümsemeler, ona yabancı gelmeye başlamıştı; her şey sanki bir sis perdesinin arkasında kaybolmuştu. Doğanın mucizelerini görmekte zorlanıyordu geceleri yıldızlara baktığında, küçüklüğünde kurduğu hayalleri birer birer kaybolduğunu hissediyordu; karanlıkta parlayan ışık sönmüştü yerini belirsizlik ve umutsuzluk yer almıştı. Ama beklide karanlığın içindeki bu sessizlik, yeni bir başlangıcın habercisiydi, belki de kaybettiği ışığı yeninden bulma zamanı gelmişti. Kendi iç yolculuğuna çıkmalı, kaybolan umutlarını yeniden canlandırmalıydı. Her sönmüş ışık, yeni bir ateşin doğuşuna zemin hazırlayabilirdi. Yeniden demek, düşünmek ve kalmak, belki de hayatın en güzel yanlarından biriydi. Karanlıkta kaybolmuş gibi hissetse ‘de içindeki o güç bulması için sadece bir adım atması gerekiyordu. Ve Zeynep adım atmakta zorluk çekiyordu, sizce Zeynep adım atmakta niye bu kadar zorluk çekiyordu, neden karanlığa gömüldü, o’nu bu şeye sürükleyen neydi?
Umarım hikayemi beğenirsiniz ♥️
