Sergi Gecesi
Cuma gecesi Beyoğlu her zamanki gibi canlıydı. Renkli ışıklar, sokak müzisyenleri ve caddede koşturan kalabalık… Ela bir yandan çantasını kontrol ediyor, bir yandan kalbi yerinden fırlayacakmış gibi hissediyordu. Melis yanına yaklaştı:“Hey, sakin ol. Bu sadece bir sanat sergisi, ilk randevu değil.”Ela gülümsedi. “İkisi arasında bazen fark olmuyor.”Sergi mekanı tarihi bir hanın ikinci katındaydı. Tuğla duvarlar, sarkıt lambalar, duvarda soyut resimler. Kalabalığın içinde Asya, gösterişli tarzıyla hemen dikkat çekti. Kerem ise içkisini almış, köşeye kurulmuştu. Herkes kendi dünyasındaydı. Ve sonra… Mert geldi.Siyah gömleği, bol kesim pantolonu ve her zamanki ifadesiz ama etkileyici bakışıyla. Ela’nın gözleri istemsizce ona kaydı.“Buraya geleceğini düşünmemiştim,” dedi Ela, Mert ona yaklaşınca.“Melis zorla getirdi. Sanatla ilişkim, eskiz defterimle sınırlı normalde.”Ela içkisini yudumladı. “Bazen kendi çizgimizin dışına çıkmak gerekir.”Mert kısa bir bakış attı. “Sen bunu başarmışsın gibi görünüyor.”⸻Kırılma NoktasıSerginin sonuna doğru bir dans başladı. Loş ışıklar, yavaş müzik… Asya ve Kerem çoktan piste çıkmıştı. Melis, bir kenarda telefonla tartışıyordu. Ela durdu, etrafına baktı ve sonra arkasında Mert’in durduğunu fark etti.“Elimi tutsan, sence ne olur?” diye sordu Ela, cesaretini toplayarak.Mert bir an durdu. Gözleri Ela’nın gözlerinde gezindi. Sonra başını yana eğdi, bir gülümseme yakaladı:“Belki çizgiler birbirine karışır.”O an, Ela’nın elini tuttu. Ve sessizce dans etmeye başladılar. Kalabalığın içinde yalnızca ikisi vardı. Adımlar arasında geçmişin kırıkları, suskunlukların yankısı, göz göze gelen cümlesiz bir bağ vardı.