İki sınıf arkadaşı, yemekhanede öğle yemeği yiyorlardı. Bir tanesi yemekhane sırasındaki öğrencilerden birisine bakıp durdu.
"Ona neden öyle bakıp duruyorsun?"
"Bilmem. Sanırım ondan hoşlanıyorum."
"Hadi ama! Aş artık bunu! O seni reddetti!"
"İtiraf bile etmedim ki reddetsin..."
"Bir demet beyaz gülle ona doğru yaklaşırken takılıp yere düştün. Böyle bir itiraf girişimine kim evet der ki? Her halükârda reddedilecektin zaten."
"İçimden nasıl geliyorsa öyle iletmek istemiştim... Ona her zaman çiçek vermek istemişimdir."
"Kızların çiçek hediye ettiğini de ilk kez görüyorum..."
Kızların bahsettiği kişi, bir arkadaşı ile yan masaya oturdu. Bu sebeple kızlar konuşmayı kestiler.
Yemek menüsünde meyve olarak verilen kavun dilimini yemek istedi kız. Ancak kavun dilimi o kadar kalın kesilmişti ki, kız bunu yemeye çalışırken çok çirkin görüneceğini düşündü. Göz ucu ile hoşlandığı çocuğa baktı ve çocuğun kavun dilimini nasıl yediğini izledi.
"Baksana! O kadar kalın dilimi yerken bile nasıl bu kadar havalı görünebiliyorsun?"
Aslında bunu içinden sormak istemişti ama ağzından çıkıvermişti. Arkadaşı öksürmeye başladı sorunun aniden çıkmasıyla.
Artık her şey bitmişti. Kız için hiç umut yoktu. Farkına vardığı için kızın bakışları önündeki tabağa indi. Sonra hoşlandığı kişiden gelen sözle irkilip ona baktı.
"Daha çok çabalamalısın."
"Hangisi için? Kavunu yiyebilmek için mi mi senden pozitif bir cevap alabilmek için mi?"
Çocuk gülümsedi.
"İkisi için de..."
Yazar Notu: Bu hikâyedeki çift ilerleyen bölümlerde de geçecektir. Karakterleri unutmamanızı tavsiye ederim :)