(Emirhan’ın Anlatımı)
Karakoldan çıktığımızda hava ağırdı. Sanki gece üzerimize çökmüştü.
Ahmet’in arabasının yanında durduk. Kimse hemen binmedi. Furkan cebinden sigarayı çıkardı. Yaktı. Duman havada asılı kaldı.
“Ne yapacağız?” dedi.
“Bu iş böyle kalmaz.”
Adem konuştu.
“Ege’nin anlayacağı dilden.”
Ahmet kaputa yaslandı.
“Bu sessizlik işe yaramazsa…”
Ben söze girdim.
“B planı var.”
Hepsi bana baktı.
“Buse.”
Ahmet başını salladı.
“Ben buluşurum,” dedi.
“Normal gibi. Konuşmak istiyormuşum gibi.”
Furkan kaşlarını çattı.
“Anahtar?”
“Alırım,” dedi Ahmet.
“Bir yolunu bulurum.”
Ademe döndü.
“Sana veririm.”
Adem tek kelime etmedi. Ama gözleri yeterince şey söyledi.
“Sonra,” dedim,
“hep birlikte onların evine gireriz.”
Furkan sigaradan bir nefes daha aldı.
“Ne alacağız?”
“Para değil,” dedim.
“Telefon değil.”
Ahmet ekledi.
“Silah hiç değil.”
Adem tamamladı.
“Onun hassas olduğu bir şey.”
“Kaybolduğunu fark ettiğinde delireceği bir şey,” dedim.
Furkan söndürdü sigarayı.
“Hatıra,” dedi kısık sesle.
“Ya da sakladığı bir gerçek,” dedim.
Ahmet arabaya bindi.
“Dağıtmayacağız,” dedi.
“Dokunmayacağız.”
“Sadece alacağız,” dedim.
Adem kapıyı kapattı.
“Ve aldığımızı bildiği tek kişiler biz olacağız.”
Motor çalıştı. Kimse arkasına bakmadı. Çünkü artık mesele kavga değildi.
Bu, hesaplaşmaydı.