Bölüm 2

Güneş sanki olacakların habercisi misali yakıcı sıcağı ile tam tepedeydi. Sadece 12 yaşındaydım benden 4 yaş küçük kardeşim o gün denizin içinde can verirken 12 yaşındaydım. O masum görünen güneşli havada kardeşimin yanında olamayıp güneşe karşı uzanmaktı tek suçum. Belki o kadar ileri gitmesini söylerdim ve ya onu kurtarırdım en azından yardım çağırırdım ama ben denizden çıkıp o şezlonga gittim. Beş dakika, beş dakika erken çıksaydım belki kurtarabilirdim onu benim bu hatam bir cana mal olmuştu hem de onun için ölüme razı olacağım bir cana, bu hayattaki tek yoldaşıma ve can dostuma mal olmuştu. O günden sonra kendimi hiç affedmedim bana göre tek suçlu bendim, ailem ve arkadaşlarım ne kadar haksız olduğumu söylese bile bu benim suçumdu. 12 yaşımdan beri denize girmiyorum hatta girmek bir yana ayağımı dahi sokmuyorum artık. Sadece kendimi suçlasaydım keşke ama bana göre güneşte, denizde suçlu burada. Bu olayın üstünden 7 yıl geçti ama ben hala unutamadım. Söyleyin nasıl unutayım biricik kardeşim Senem'in ölümünü. O artık bir melek ve biliyorum ki beni izliyor. Ben kendimi hala affedemedim ama umarım o beni affedmiştir. Senem'den sonra hiç kardeşim olmadı zaten olsa bile Senem'in yerini tutmak bir yana bana o günü tekrar tekrar yaşatırdı buna eminim. Ben Eylül 19 yaşındaki bir gencim. Hayat bana çok şey yaşattı ama ben asla pes edmedim ve edmeyecegim de. İşte bu da benim hikayem.