Bölüm 1

Yağmurlu bi sabah uyandım, enerjim yoktu. Mental çöküş ve psikolojik baskı beni bittiriyordu. Uykulu gözler ile etrafa baktım, geri yatmak istesemde yapamazdım. Başarılı bir yaşantı, bu durumlardan kurtulmak ve zengin olma hayallerim var. Her gün bu hedeflerim icin kalkıyorum. Yataktan sonunda kalkabilmistim. Yavas yavas yürüyerek banyoya geçtim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra odama gittim. Hazırlandım ve bi parça ekmek alıp evden çıktım. Asansöre bindim, asansör asagi inerken kulaklıklarımı taktım ve şarkı seçmeye başladım. Asansörden indim. Çıktığımda tuhaf bir koku vardı ve tüm zemin katı sarmıştı. Çıkış kapısına baktım, asılı bir adam vardı. Korku ve panik sarmıştı beni, fakat yine de o asılı adamın yanına gittim. Yerden baya yüksekteydi ve işin ilginci, yer kan içindeydi. Sanki birisi yaşamaya çalışmış ama başaramamıştı, ayrıca herhangi bir sandalye veya ipe uzanacak birseyi yok gibi duruyordu. İp bir anda koptu ve adam yere düştü. O sıra merdivenden 2 kişi indi, ikisini de tanıyordum. Biri Enes yanındaki ise Furkan'dı. Beni gördüler. Ne düşündüklerini bilemezdim ama yüzlerindeki panik ve endişeyi anlamıştım. Furkan bağırdı, Enes ise telefonunu çıkartıp "Kımıldama, polisi arıyorum!" dedi. Tüm bina sakinleri dışarı çıktı. Hepsi korku, endişe ve panik içinde bana bakıyorlardı. Benim cinayete karıştığımı düşünüyorlardı. Sanki hepsi aynı şeyleri diyorlardı "Bırak adamı! kımıldama! katil!, polis gelecek!" bunların hepsi başımın içinde yankılandı. Korkuyordum, ne yapacağım hakkında bi fikrim yoktu. Yaklaşık yarım saat'e yakin bir süre sonra polis sesleri geldi. Gözümü açtığımda hapishanenin eşiğinde idim. Düşüncelerim beni bitiriyordu, ben birşey yapmamıştım oysaki. Benim katil olmak ile suçluyorlardı, kanıtlari bile yoktu. Beni bu kadar kolay nasil içeri atabilirlerdi ki? Neden görür görmez polis aramadım ki?...
Bunları düşünürken beni çağrıdılar "ALEV KAYA" 2 polisin bana doğru geldiğini gördüm. Yanıma geldiler ve ters bakışlarla konuşmaya başladılar "Hayırlı olsun çıkıyorsun" dediler. "Noldu" diye sordum1.polis istemsizce konuşmaya başladı " Adam ihtar etmiş senin mahsum olduğuna kanaat getirildi" dedi. Çok mutlu olmuştum sonunda çıkıyorum ve sonunda herkes masum olduğumu biliyorlar. ben bunları düşünürken etrafta tanımadık insanların bana garip garip bakması beni ratsız ediyordu. Ancak o mutlulukla takmamıştım belki de takmalıydım...
Aklımda çok soru var ama cevapları yoktu. Bu cevapları ben bulucaktım...