ARTEGAL

İnsanlar yeryüzünün kıyametiydi. O yeryüzünün bir parçası olmak istemedik. Kendi dünyamızı gökyüzüne inşa ettik. Kıyamet gökyüzüne uzanamaz sandık, insanların laneti bize bulaşmaz sandık ama en çok burada yanıldık. Kıyamet kollarımızda büyüdü, düzeni bozan laneti kendi ellerimizle besledik. Kahinler önümüzü göremedi. Sis bulutu indi dünyamızın üzerine, önümüzü görmeden, olabilecekleri düşünmeden hareket ettik. Bedelleri ağır oldu, kendi dünyamızla sınandık. Canavarı kendi ellerimizle büyüttük ama sonunda fark etmeden iplerini kesmiştik. Özgürlüğüne kavuştuğunda ilk hedefinin biz olacağımızı düşünmemiştik. Bizim kıyametimiz olacağını da… Zararsızdı, en başından beri en zayıf halkaydı, bir canavara dönüşebileceğine ihtimal dahi vermedik. Bizim gibi olmadığı için itip kaktık onu ama bizden daha güçlü ve üstün olduğunu her şey için çok geç olduğunda fark ettik. Görüntüsü ve zayıflığı maskesi olmuştu. Ateşi elinde tutuyordu. Ateşi üzerine giyiyordu, onunla oynuyor, onu yönetiyordu. Ateşi evcilleştiriyor, onu elinin altındaki cansız bir kuklaya dönüşüyordu. Sonumuzun belirleyicisi bu oldu. Gökyüzünün kıyameti, Artegal’in laneti ateşin ta kendisiydi.