Sıra son dersteydi.Sıla Zeynep ile okulu gezmiş, çok sevmişti.Zeynep ile de yakın dostlardı artık.Annesi ile konuşacaktı, Zeynep ile parkta buluşacaklardı.Artık Fen dersinin bitmesi kalmıştı sadece.Fenci içeri girdiğinde Sıla’nın gülümsemesi yok oldu.Kapkara kıyafetler içinde bir kadındı bu Fenci.
—Her zamanki gibi, dedi titrek bir sesle.Bu ses Sıla’ya çok tanıdık gelmişti, ama çıkaramadı.
—Her zamanki gibi, diye tekrar etti öğrenciler.
Fenci çok korkunç şekilde gülümsedi.Kapüşonluydu.Suratında yalnızca ağzı görünüyordu.Yanında oturan Zeynep’e sordu.
—Bu fenci ne kadar da tuhaf.
—Onunla kimse konuşmaya cesaret edemiyor.Kim yaramazlık yaparsa tatlı bir şekilde gülümseyip yanına çağırıyor, odasına götürüyor ve o öğrenciyi gören bir daha olmuyor.Sınıfa korkunç bir şekilde kükreyip giriyor, herkes korkup iyice sessizleşiyor.
—Fen dersinde sadece oturur muyuz?
—Hayır.Bazen hoca çok sinirli olur ve öksüreni bile…
—Tamam…Sanırım anladım.
O sırada bir çocuk önündeki sıradaki arkadaşına atmak için yaptığı kağıt uçağını bitirmişti.Ama bir hiza hatası yapmıştı, uçak hocanın kafasına geldi.Çocuk gözlerini kocaman açtı.Olacakları biliyordu.Hoca tatlı şekilde gülümsedi.
—Mustafa, gel bakalım, odama gidelim.
—Hocam hiç gerek yok.Hocanın kaşları çatıldı.
—Gelir misin?hoca, adının Mustafa olduğunu söylediği çocuğu alıp odasına gitti.Birkaç dakika sonra, hoca, yanında kimse olmadan sınıfa girdi.Ve kükredi.Ama bu ses Sıla’ya çok tanıdık geldi.Ve tanıdı.Bu kükreme, uçakta tuvalette duyduğu kükremeydi.
