nda yıkılmayacağını bir kez daha anladı.Bölüm 2 – Zor Günlerin Gerçek Dostları
Yarışmadan sonra Emir ve Kerem okulun en sevilen arkadaşları olmuştu. Herkes onların dostluğuna hayran kalıyordu. Ancak hayat her zaman güzel sürprizler getirmiyordu.
Bir gün Kerem'in babası işini kaybetti. Ailesi maddi sıkıntılar yaşamaya başladı. Kerem artık eskisi gibi neşeli değildi. Okul çıkışında hemen evine gidiyor, kimseyle konuşmuyordu.
Emir, arkadaşındaki değişikliği fark etti. Bir gün yanına gidip sessizce sordu:
"Bir sorun mu var?"
Kerem önce konuşmak istemedi. Ama sonunda içini döktü.
"Babam işsiz kaldı. Belki de okulu bırakıp çalışmam gerekecek."
Emir bu sözleri duyunca çok üzüldü. Hiç düşünmeden arkadaşının elini tuttu.
"Sen asla yalnız değilsin. Elimizden geleni birlikte yapacağız."
Ertesi gün Emir, sınıftaki arkadaşlarıyla konuştu. Öğretmenlerinin de desteğiyle Kerem'in ailesine yardım etmek için küçük bir kampanya başlattılar. Herkes gücü yettiğince katkıda bulundu. Kimisi kitap getirdi, kimisi kırtasiye malzemeleri aldı, kimisi de ailesiyle birlikte destek oldu.
Kerem olanları görünce gözlerine inanamadı.
"Ben bunu hak edecek ne yaptım?" diye sordu.
Emir gülümseyerek cevap verdi:
"Gerçek dostluk, karşılık beklemeden iyilik yapmaktır."
Aradan birkaç hafta geçti. Kerem'in babası yeni bir işe başladı. Evlerindeki mutluluk yeniden geri dönmüştü.
O akşam Kerem ve Emir her zamanki gibi mahallede yürüyüş yaparken gökyüzündeki yıldızlara baktılar.
Kerem sessizce konuştu:
"Hayatta en büyük şansım senin gibi bir dosta sahip olmak."
Emir omzuna dokundu.
"Biz sadece bugün değil, ömür boyu dost kalacağız."
İkisi de o gece dostluklarının hiçbir zorluk karşısında yıkılmayacağını bir kez daha anladı.