Hayat: Duygularımı hafife alman, duygularımı yok saymandan daha kötü.
Ben sadece seni uzun zamandır uzaktan izleyen biriyim.
Ne takipçinim ne de sapığınım.
Anla işte.
Sadece bilmeden içime işledin.
İçimdekilerine yapsam da söküp atamıyorum.
Tuhaf bir iç güdü, sana yazmam gerektiğini söylüyor.
Kendime hakim olamıyorum.
Polat Alemdarım: Bu saçmalıkları kime anlatıyorsun sen?
Kanacağımı falan mı düşündün?
Tanımadığın bir numaraya yazdığın şeylere bak.
Oysaki ben seni tanımıyorum bile.
Belki de bir sapıksın.
Nereden bileceğim bana takıntılı olmadığını?
Hayat: Adresini biliyorum.
Evini biliyorum.
Sokağını biliyorum.
Seni tanıyorum.
Görev yerini biliyorum.
Sana takıntılı olsam evini basmam mı?
Polat Alemdarım: Tüm hayatımı biliyorsun.
Hayatımın her yerine kadar girmişsin.
Ben seni fark edememişim.
İşte bu daha kötü.
Demek ki çok iyi gizleniyorsun.
Yoksa çoktan seni bulmuştum.
Bulamama ihtimalim sıfır.
Mesleğimi biliyorsan seni kolaylıkla bulabileceğimi de biliyorsundur.
Hayat: Bilmem mi?
Gözün karardığında her şeyi yıkabilecek potansiyelde olduğunu çok iyi biliyorum.
Seni senden daha iyi tanıyorum diyebilirim.
Sende seni senden daha iyi tanıdığımı zamanla fark edeceksin.
Polat Alemdarım: Bu kadar kesin ve net olman dudaklarımı uçuklattı açıkçası.
Daha önce beni benden daha iyi tanıyan birine rastlamadım.
Belki ondandır sana sert çıkışmalarım.
Hayat: Olsun ben alışkınım.
Sadece senden bir şey istiyorum.
Eğer zamanın varsa senden tek bir gece istiyorum.
Bana bir geceni ver.
Sabaha kadar yazışalım.
Sadece birkaç mesajlık bir gece olsun.
Sonra istersen söz bir daha yazmam.
Seni rahatsız da etmem.
Beni tanımanı istiyorum.
Polat Alemdarım: Kızım bak uyarıyorum.
Duygusal manipülasyonlara hiç gelemem.
Ama bak yazıyorsam, merakıma yeni düştüm demektir.