Gecmis
Sicak havanin ve gunesin verdigi mayisikla yigit evlerinin bahcesindeki hamaga uzanmis sallaniyordu uyku ve uyaniklik arasinda kalmisti gozunun onunde en yakini ve en sevdigi kisi vardi ~zeen~ bir suredir gozunu her kapattiginda onu dusunurken buluyordu kendini onu dusuncelerinden siyiran hamaga yaklasan adim sesleriydi zeen elinde 2 dondurma ile yanina geliyordu ustundeki yazlik sort ve gomlekli takim onu cok sirin gosteriyordu yigitin gozunde zeen yanina gelip dondurmanin birini uzattiginda hamakda onada yer acti ikiside oturmus sallanirlarken dondurmalarini yiyorlardi
"Yigit bugun babam annemi dudagindan optu biliyormusun annem sadece sevdigin kisiyi opebilirsin dedi" zeenin masumca kurdugu cumle yigitide sasirtmisti insanlar sevdigi kisielri dudagindan mi opuyor diye dusundu "ama biz sadece sariliyoruz sevmiyormuyuz birbirimizi yoksa" yigit bu cumleyi kurdugunda zeen kaslarini catti "ben seviyorum seni salak" dediginde yaklasip dudaginin kenarindan ufak bir opucuk verdi yigitde gulumsediginde konustu hizla"bende seviyorum seni" oda dudaklarini zeeninkilerle bulusturdugunda bunu masum birsey zannediyorlardi
Tabi anneleri gorup onlarla alay edene kadar...