Bölüm 2

kalacak. Beni engelleyemezsin. Engelledi… Ve o kapı tekrar açıldı, içeri ışık girdi pencerelerden hava sızmaya başladı. O korkulu gece tekrar yaşanmaması için tanrıma dua ettim. Duvarlar üzerime doğru geliyordu. Nefesimi kontrol edemiyor kalbimin çarpıntısını asla durduramıyordum. Onu görmek den çekinmiyordum. Tekrar âşık olurum diye korkuyordum. Onun o vahşi gözleri beni soyuyordu. Üşümeme ve güvensizlik altında olmamı sağlıyordu. Hatırlamak istemiyorum. Hatırlanmaya değmeyecek kadar acı vericiydi benim için. Nefesimi tuttum ve bekledim. Sadece bekledim ışığın gözüme doğru gelmesini. Karanlığın beni bu durumdan kurtarmasını ayın gidip güneşin gelmesini. Ama en çok da onun aralık bıraktığım kapıdan gelmesini bekledim. Her gece kapılarımı açıyorum ama açmadığım tek kapı yatak odamdı. Oraya girmeye hala cesaret bulamıyordum. Ya anılar tekrar gözümün önüne gelirse ya durmak bilmeyen çığlıklarım kulağımda fısıldanırsa. Bunun riski almaya hazır mıyım cidden. O kadar büyüdüm demek. Mutfağa doğru adım attım kendime bir içki hazırladım ve oturdum. Telefonumu elime aldım. Yeni bir bildirim? Bir mesaj isteği, anlamadım. Mesajda “seni doğrular ve yanlışlar içinde bağımsızlaştırabilirim. Kimsin sen? Karar ver.” Bu ne şimdi. Yine ilgimi edebi sözlerle çekmeye çalışan aciz erkeklerden biri. Gerçek sevgiyi o aşkı o adam dışında başka kimden bulacağım ben. Kime inanacağım o günden sonra. İçimdeki ses bu farklı diyor. Neden ama? Ne özelliği var ne mantığı ve alakası var. Ona mesaj atacağım kim olduğumu öğrenmeli. “Beni yaralarımla kabul edecek kadar cesaretli bir adam olduğunu sanman ne gülünç ama.” Ve gönder. Pişmanlık, ihanet etmiş gibi hissediyorum. Yeni bir bildirim! Telefon elimden kayacak kadar titriyorum. Bu ne? “ seni tanıyorum. Ama sen beni tanıyamayacak kadar uzaksın bana o yüzden yaralarını