Bölüm 14

netleşiyordu. Videoda ben vardım. Biri çenemi tutuyordu. Kendimde değil gibiydim. Bu eller… Erenin elleriydi. Ve konuşmaya başladı. “ Onu öldürmek istediğine emin misin? Yasemin.” Gözlerim gidip geliyordu. Zar zor ayak da durabiliyordum. Geveleyerek “ Evet! Onu öldüreceğim” demiştim. Kanım donmuştu. Bir anda o güçlü cesur karakterim tekrar ağlayan bir çocuğa dönüşmüştü. Videoyu kapattım ve Eren’e döndüm. “ Neden…” Eren tekrar gülmeye başladı. Neden?” diye bağırdım, sesim odanın duvarlarında yankılandı. Başını yavaşça yana çevirdi. Dudaklarının kenarında kanla karışık o iğrenç gülümseme vardı. “Çünkü o gece sadece Reyyan ölmedi,” dedi. “Sen de öldün Yasemin.” Geri geri sendeledim. Televizyondaki görüntü hâlâ gözlerimin önündeydi. Titreyen ellerimle ikinci kaseti yeniden başa sardım. Görüntü netleşti. Bu kez yatak odasındaydım. Elimde aynı bıçak vardı. Kameraya bakıp tek bir cümle söyledim: “Eğer bunu izliyorsam, Eren yine kazandı demektir.” Nefesim kesildi. Videodaki ben, yatağın altını işaret etti. “Sakladığım son şey orada. Bu kez onu öldürmeden durma.” Dizlerimin üzerine çöktüm. Ellerimi yatağın altına uzattım. Parmaklarım metal, soğuk bir şeye değdi. Küçük siyah bir silah kutusuydu. Kutunun içinde tek kurşun vardı. Ve kapağın içine kendi el yazımla şunu yazmıştım: “ Bu kez kurban olma.” Silahı aldım ve Eren’e doğru doğrultum. Eren gülerek. “ Bitir işimi” dedi. Onu şimdi öldürürsem kurtulmuş olacak. Bu zevki asla tatmayacak. Silahı kafama doğru yaklaştırdım. O sırada Eren’in gülümsemesi düştü. “Reyyan! Dur…” Eren’in gözlerinin içine baktım. “Reyyan mı? Eren, bana bunu neden yapıyorsun. Neden kimliğimi, benliğimi çaldın benden!” silahı yere fırlattım ve bir anda silah da ki son kurşun sekti. Ve bir cam kırıldı. Elime bıçağı aldım ve Eren’in üzerine çıktım. Ve bağırmaya başladım “ Senden